வாய்க்கரிசி

                                          வாய்க்கரிசி

                                     காந்தியின் உண்ணாநோன்பைத்

                                      தெரியவரும் முன்பே

                                   சின்னவயதினிலே

                                 வீட்டில் நிகழும் சின்னச்சின்ன

                                      சண்டைகள் முரண்பாடுகளின்

                   போதெல்லாம் ஒன்றுமே சாப்பிடாமல்

                                     பட்டிணிகிடந்து முரண்டுபிடிக்கும் குணம்...

                                    அடிக்கடி இதுவே ஒரு வழக்கமாகிவிட்டதும்

                                     பசிக்கிறப்போ வேணுமுன்னா தானாக வந்து

                                    சாப்பிடட்டுமென்று ஒதுங்கிக்கொண்ட

                                    அம்மாவும் மற்றவர்களும்....

                                    பாவம், வயசான பாட்டிமட்டும்

                                   மனசு கேட்காமல், வயிறு என்னடா பாவம் செஞ்சது

                                  அதை பட்டிணிபோடாதே, உடம்பு துரும்பா போச்சு

                                  என்று சொல்லி,  பிகுபண்ணி அவளையும்

                      விரட்டியடிப்பதைப் பாராட்டாமல்

                      உணவைப் பிசைந்துகொண்டுவந்து

                                           மற்றவர்கள் கண்டும் காணாமலும்

                                           ஊட்டிக்கொண்டிருந்ததால்

                                           உயிருக்கு பங்கம் வராமல்

                     நீடித்துக்கொண்டிருந்த ஆயுள்....

                                          பாட்டியின் காலத்திற்குப்பின்

                                      அந்த பணியை மேற்கொள்ளத்

                                            தூண்டிய அம்மாவின் பெற்றபாசம்...

                                     மணமாகி பொண்டாட்டிப் பிள்ளைகள்

                    ஆனபின்னர், அம்மாவும் அப்பாவும்

                                       காலத்திரையில் மறைந்த பின்னரும்

                                       அபிப்பிராய வேற்றுமைகள், மனக்கசப்புக்களை

                           எதிரிட வேறுமார்க்கங்களெல்லாம்

                                      தோல்வியுறுகையில்

                                     சொந்த உணவை முன்நிறுத்தி

                                     இந்த தார்மீகப்போர் நீண்டபோது....

                                       முதலில் கீழ் இறங்கிவந்த வீட்டுக்காரி

                                     பிறகு...பிறகு.....

                                  வேணுமுன்னா எடுத்து போட்டு சாப்பிடுங்கோ 

                         என்று, அலட்டிக்கொள்ளாமல்

                     ஒதுங்கிக்கொண்டாள்.....

                        பசி வந்துபோனபின்னரும்

                               கீழிறங்கி வர அனுமதிக்காத

                         வைராக்கிய சித்தம்....

                       பல நாட்கள் வீட்டுணவுக்கு முழுக்கு..

                        சில நேரங்களில் வேண்டாவெறுப்பாய்

                       பணி இடங்களிலோ, அதிக ஆள் அரவமில்லா

                        ஓட்டல்களிலோ எதையாவது அள்ளிகொட்டி

                         கும்பி ஆவியை தணிப்பது.....

                        குறைவான போஷாக்கினாலோ என்னமோ

                          உடம்பில், மனதிலும்தான்

                          எப்போதும் ஏதேனும் வியாதிகள், உபாதைகள்....

         

                        காலத்தின் கோலங்கள்

                                                வாழ்வில் மாற்றங்கள்

                                                இயல்பாய் விதைக்க விதைக்க.....

                                               வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற நாட்கள்...

                                               பேரன் பேத்திகள்......

                                               பாட்டனிலிருந்து பூட்டனாய்விட்ட

                                              தள்ளாமை....வியாதிகள்...கவலைகள்...

                                                      மன இறுக்கங்கள்..

                                              வீட்டில் உனக்கு நான், எனக்கு நீ..,

                                              என்ற தனிமைப்பட்ட வயோதிக வாழ்வில்

                                             யார் முந்தி என்ற நிலையிலிருந்து

                                              நானதான் முந்தி என்ற கட்டம் வந்தும்.....

                                                 சண்டைகள் வாக்குவாதங்கள்

                       ஒண்டிக்கு ஒண்டி ஆத்திரப் பிரகடனங்களுக்கு

                        குறைச்சல் இல்லை.

                                                உணவு விஷயத்தில்

                       பழைய வைராக்கிய சித்தத்திலிருந்து

                       கீழிறங்க இயலாத பிறவி குணம்,

                                             மூன்று நேர உணவுக்கு முன்னும் பின்னும்

                                     ரத்தக்கொதிப்பு, வயிற்றுப் புண் இத்யாதி

                                            வியாதிகளுக்கு மருந்து மாத்திரைகளிருந்தும்...…..                                      ....

                                                     முன்னால் போல் வெறும் வயிற்றுடன்

                        வேனா வெயில் அடைமழை என்றொன்றும் பாராமல்

                         வெளியில் இறங்கி  ஓடும்  வலுவில்லை..

                                                       நெஞ்சின் சிதைத்தீ வழி

                                                 கும்பி கொதிப்பில்,  

                                                     வேறுவழிதெரியாமல், வீட்டில்

                                               ஆக்கி வைத்திருப்பதிலிருந்து

                                         “வாய்க்கரிசி”, “கொலைச்சோறு”

                                            என்றெல்லாம் முணுமுணுத்தவாறு

                                              சுவை மறந்து வாரிகொட்டும்போது……,

                                             தன் பசி பொறுக்காத அம்மா, அப்பா,

                                                  பாட்டியை எல்லாம் நினைந்து

                                                  அறியாது நிறையும் விழிகள்....

                                                                        *    *    *

                                            வாழ்க்கை நாடகத்தில் காலதேவன்

                                   வந்துபோன பின், பாடையில் வைத்து

                                              கட்டும் முன், இறுதிச்சடங்குகள்-

                                மாரடிப்பு, வாய்க்கரிசி .,நடந்தேறும் காட்சி

                                              “பொம்பளைங்க இனி வேறுயாராவது

                                            வாய்க்கரிசி போட உண்டா....?”

                                      ஊர்ப்பெரியவர் கத்தினார்...

                                              ”வேறுயாருமில்லை..”

                                         யாரோ சொன்னதை வேறு பல குரல்கள்

                         ஏற்று பாடுகையில், மூலையில் முடங்கிக்கிடந்த

                         இல்லக்கிழவி குபீரென்று எழுந்தோடி வந்தாள்..

                                           “பெண்டாட்டி வாய்க்கரிசி போடும் வழக்கமில்லை”

                                      ஊர்க்காரர்கள் விலக்குவதையொன்றும்

                               சட்டைசெய்யாமல் கை நிறைய வாய்க்கரிசியை

                               ஊட்டினாள் கிழவன் வாய்க்குள்........

                                                         

                                                                         நீல பத்மநாபன்

                               

                                              

            

                                        

கடிதம்

                                          கடிதம்

                     கல்லறையில் கசங்கிய

                               மலர்களுக்கிடையிலிருந்து

                              கண்டெடுத்த கடிதம்;

                            -எதற்கெடுத்தாலும்

                             தர்க்கங்கள்,  குதர்க்கங்கள்

                           வாதங்கள்   விதண்டா வாதங்கள்

                          ஓவென்ற ஆர்ப்பாட்டங்கள்....

                         என்னதான் முயன்றாலும்

                         பொருந்திப் போக முடியாத

                          வாழ்க்கைப் பங்காளியின் கூட

                         மணம் முறித்து விலகிப்போய்விடாமல்

                          ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல்

                          வாழ்ந்ததற்கு கின்னஸ்புக்கில் இடம்....

                           வாசித்துமுடிக்குமுன்

                          பக்கத்து கல்லறையில் அதிர்வு...

                           சுற்றி நின்ற மரங்களின் உச்சியில்

                      ஹோவென்ற சலசலப்பு;

                          -மேற்படி கல்யாண குணங்கள்,

                            எழுதிய ஆளுக்கே சொந்தம்

                           முறித்துக்கொண்டு ஓடிப்போய்விடாது,

                          அந்த ஆளுடன் வாழ்ந்து முடித்த

                           எனக்குத்தான் அந்த புக்கில் இடம்.....

                                  நீல பத்மநாபன்

 

சொற்சிற்பம்

                                          சொற்சிற்பம்

                 மெட்டை மட்டும் மனதில் கொண்டு

               ராகமாய் ஒலி செய்யும்

                     நாத பிரம்மத்தில்

              ஒன்று கலந்து

              பாகாய் லயித்து

                  அமர சஞ்சாரம் செய்யும் மனமே

                 பொருள் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாது

             அடுக்கிடும் வெறும் சொற்களின்

                 சிற்பத்தில் லயித்திட

             தயக்கமேன்……?!

                   நீல பத்மநாபன்

   

 

  

குறை

                                                        குறை

                                                      வாலியை

                                                  மகாபலியை

                                                  மாய்த்ததை

                                                 என்னதான் நியாயங்கள்

                                                      நிரப்பினாலும்

                                                       ஒப்புக்கொள்ள

                                                 மறுக்கும் மனமே

                                                       குறையொன்றுமில்லாத

                                                கோவிந்தனாக இருந்தாலும்

                                                  அவதாரமென்று

                                               மண்ணுலகில் வந்துவிட்டால்

                                               ஒப்புக்கேனும்

                                               குறை வந்துவிடுமென்று

                                                    ஆறுதல் கொள்ளலாகாதா

                                                  தனக்குத்தானே?

                                          நீல பத்மநாபன் 

                                                                           25-10-2015    

நடப்பியல்

                               நடப்பியல்

                            அன்றாட வாழ்வில்

                            மூச்சுத் திணறவைக்கும்

                           ஒராயிரம் நடப்பியல் உண்மைகள்

                            நித்தம் நித்தம் நிரந்தரமாய்

                    குரல்வளையை நெறித்துக்கொண்டிருக்கையில்

                             உலக மகா தத்துவங்கள்

                            வரலாற்று ஆவணங்களை

                             பார்த்துப் பரவசப்படச்சொன்னால்........?!

                                                  நீல பத்மநாபன்

மின்னல் இடி மழை

                           மின்னல் இடி மழை

             நீல பத்மநாபன்

             பளிச் பளிச்சென்று மின்னல்

            விழிகளைக் கூசசெய்யும் போதே

            கேட்கப்போகும் பேரிடிச் சத்தத்தில்

             திகில் கொண்டு அஞ்சும் நெஞ்சம…

             சோவென்ற மழையில்

             சோகம் கொண்டாலும்

             உள்ளுக்குள் ஒவ்வொன்றாய்

              மடல் விரியும் ஒராயிரம்

              உவகை மலர்கள்........

              இடி மின்னல் தாக்கல்களை தவிர்க்கவும்

              தப்பிக்கவும் வழிகள் பற்றி

              அடிப்பிரக்ஞை பிராண்டிக்கொண்டிருக்க,

               காற்றில் கம்பிப்பிடிப்புக்கு மேலே

               உயர்ந்து மடங்கி மழைநீரை நிரப்பி

               பொங்கி வழியச்செய்யும்

               துணி தாங்கி நிலைகுலையச்செய்யும்

               குடையும் கையுமாய்

               மழைநீரும் சாக்கடைவெள்ளமும்

               சங்கமித்து நதியாய் ஓடும்

               வீதிகளில் நகர்வலம்......

                                                   

                வைகாசி வரை காத்திராமல்

                காலத்திற்கு முந்தி சித்திரையில்

                தன் பிறவி தருணத்திலேயே வந்து

                ஆரம்பமானதா இந்த இடி மின்னல் மழை

   உறவுப்பிணைப்பு-அன்பு வெறுப்பு சிநேகப்பிடிப்பு......! 

                                            

                 இதோ மீண்டும் பளிச் பளிச்சென்ற மின்னல்

                பட படவென்ற பேரிடிச் சத்தம்..

                மழை மட்டும் பெய்யவில்லை

                சிலரின் ஆர்ப்பாட்ட ஆரவார மிக்க

                பயனற்ற பாழ்ச் சொற்களைப்போல்....

                          26-7-2015