Tuesday, November 22, 2011

Passes through soul

Passes through soul
Neela Padmanabhan
In our place, there is a grandpa,
a great grandpa for all.
He has good desires
for each and everyone.
His age no one knows.
News flashes out one fine morning
Spreading like forest- fire;
that he is the owner, of crores and crores of properties.
People-local and outside,
Friends, foes and bystanders,
those who come and go,
who had no time till that moment,
rushed towards him.
“Where is the treasure?”
“Where is the treasure?”
“Who saw it?”
“Who took it?”
“Is the thief in the ship itself?”
“Ordinary thief or robber?”
“Where is the account?”
“You have no right,
“I am the actual possessor”
“As it is public property
it is for all countrymen and women”
“Grandpa is from our place
hence we are the natural possessors”
No end to arguments, counter arguments,
Seminars, symposiums,
heated debates, discussions, judicial cases,
twenty-four hour security coverage
with electronic camera, secret video footages
to find the secret stealing by the self styled possessors inside
or the ones from outside,
Always turmoil, commotions and confusion.
A pollution of noises and clashes;
could not blink his eyes, not a moment to recline
he passed through the soul.

*Tamil word” KADAVUL” ie God means One who passes through the soul

Thursday, October 13, 2011

* உள்வழி கடந்தோன்

* உள்வழி கடந்தோன்

நீல பத்மநாபன்
எங்கள் ஊரில்
யாவருக்கும் நலமே பெய்த
அன்பே பொக்கிஷமான
வயோதிகராம் தாத்தாவின்
யாருக்கும் தெரியாது
நாளொன்று புலர்ந்ததும்
கோடிகோடி சொத்தின் அதிபதி
அவரென்று செய்தி பரந்தது காட்டுத்தீயாய்
அந்நேரம்வரை தாத்தாவை
நினக்க நேரமில்லா உள்ளூர் வாசிகள்
வெளியூர் வாசிகள உற்றவர் பகைவர்
வந்தவர் போனவர்
யாவரும் ஓடோடி வந்தனர்
”சொத்தெங்கே சொத்தெங்கே”
”கண்டவர் எங்கே”
”கொண்டவர் எங்கே”
”கப்பலில் திருட்டா”
”வெறும் கள்வனா அசல் திருடனேதானோ”
”உனக்கில்லை உடமை எனக்குத்தான் ’”
‘ஊருக்கு சொந்தம்,பொதுசொத்தன்றோ”
”தாத்தாவின் சொந்த ஊர்
எங்களூர் எனவே எங்களுக்குத்தான்”
தீராத வாதங்கள் விவாதங்கள்
பட்டிமன்றங்கள் வழக்காடு மேடைகள்
நீதிமன்ற வழக்குகள்
பரஸ்பரம் கையாடாதிருக்க
இருபத்தினாலு மணிநேரமும்
பாதுகாப்புக் கவசங்கள்
எலக்ட்ரோனிக் காமறாக்கள்
வீடியோ படபிடிப்புகள்
ஆள் அரவம்
சந்தடி சலசலப்பு வல்லடி வழக்குகள்
ஓய்ந்த நேரமில்லை
இமை மூட இயலாது
சயனம் துறந்து
உள்வழி கடந்தார் தாத்தா
* கடவுள்=உள்வழி கடந்தோன்

Friday, August 19, 2011

My world, My writing


Neela Padmanabhan

Like any other person living in this world I am also a social animal. Hence it is quite natural that my writing is my world and vice versa. But it is not a photographic portrayal. Instead, from the outer world somehow I reach my own inner world and my recreation is from this inner world.

As a child in a middle class family, my early childhood world was limited to a small circle- home, street, nearby drama theatre, school, a small river in front of the school, and temples and ponds. Shyness and lack of self-confidence hindered me to a certain extent from mingling freely with the people around me in those days, although members of our family and neighbours were large in number, I think so.

Sensitiveness, imaginative nature, and a habit of keenly observing of things that are unimportant to others lead me to a kind of restlessness and emotional impact. Even from those early childhood days I felt affected by trivial and trifling events around me. May be this trait was inherited. Naturally, I could not but escape to find out an outlet for expressing my responses and reactions to the actions and the activities of the world around me.

I was born (26-4-1938) and brought up in the capital of a princely state (Travancore) whose southern boundary is Kanyakumari District. My maternal grand parents and other relatives live in interior villages like Padmanabha puram-Thuckalay, Thiruvithancode, Eraniel, Colechel etc in this district-within a small radius of the capital. Only after 10 years of my birth i.e. in 1947 this state merged with Indian Union.

Though I grew in a house consisting of my father, mother, brothers, sisters, and paternal grand- mother (widow), my frequent and close contact with the large number of the people in the neighbourhood and the grand parents and other relatives living in the nearby villages mentioned above expanded my world to a great extend.

In addition to all these, now I remember, during evening hours of those days, our street was filled up with the sweet waves of music and dialogues coming from the nearby drama theatre. Besides, I occasionally witnessed not only classic songs and dances but also folk songs and dances from the main big temple in the city and nearby small temples. The beauty of nature, sudden changes in the seasons and particularly the two rainy seasons in a year, are also catalyst agents in keeping the aesthetic elements in me alive. These are some of the facts and figures of the scenes of my world-environment to rekindle and inspire the hidden artistic talents within me.

The folk tales and songs, stories and poems from our ancient legends (purana), the affairs and happenings in actual life heard from my grandmother, mother and father fostered the writer in me.

My path to reading and writing through the alphabets of languages starts from my school days in the forties. Though we people speak Tamil in home and family circles, Malayalam is the spoken and official language here. In school, Malayalam is the first language and English is the second one. Hindi is compulsory for us. After the state reorganization on the basis of languages Kanyakumari District has become Tamil Nadu. It is an irony that we Tamil people here are strangers in both of these languages and states since the Tamil we speak here has a Malayalam accent and the Malayalam we use has a Tamil accent. In spite of a feeling of isolation haunting me from my school days I started reading stories, poems and classics that I came across in Tamil, Malayalam and English. Simultaneously my raging appetite forced me to engage writing too.

Even now I have no idea to pinpoint any specific reason for my starting of writing in that early boyhood days in Tamil though my acquaintance with both Tamil and Malayalam are equally good or bad. May Tamil (?)-even if it is spoken colloquially in our house and family circles as mother tongue and hence more fluent to me be a reason, I think so now.

Writing poems, stories, plays for children, enacting some of the plays with my young friends in the street, editing manuscript magazines were some of the literary activities in those days. Simultaneously my solitary raptures with books and periodicals began during my student days. Public library in our city helped me for this. I have been reading books of poems, fiction, dramas, essays etc in Tamil, Malayalam and English as well as translations from Russian, French, Bengali, Hindi and other Indian and foreign languages. The overall effect of what I read enhanced my innumerable impulses on the real world and people around me by which an inquisitiveness to know life in all its realities-beauties and ugliness overwhelmed and made me restless.

Even from those early days, though not always, I have had a feeling of hollowness. Perhaps, I cannot find out any specific reason for this phenomenon of mind. But, now I guess, because of my witnessing the deaths that occurred in our family and neighbourhood houses and also closeness to people not only of my age but also elder ones a feeling have been developed in me that there are many things in this world, which cannot be reached and explained by our material means alone. Hence even while dealing with the lighter or romantic moments in life my natural inclination is towards serious and critical matters.

I don’t want to analyze here the specific inspiration and root cause around my world for all my writings, though which is laborious and tiresome I have repeatedly expressed in my speeches and interviews on some previous occasions. In this forum I am just trying to recall or rethink loudly the essence of such crucial moments in my creative world.

Every individual has his or her own mental moulding by birth or by the compulsion due to the strong influence of the surroundings or circumstances of the world where he or she lived in his or her early years. A writer is not an exception .Of course, this state of mind may shape or reshape by the deep real experiences in life in the course of elapsing of years. Although his experiments and explorations on various techniques, processes and other up-to-date ways of expression are changed according to time and space, his basic mental moulding may not undergo any major or revolutionary change. Hence, if one carefully analyze or distil and filter all the major creations of a writer he can find out that they are repeatedly encircling or wandering within the radius of that writer’s particular basic mental moulding though the forms are different.

I am now 73 and nearly 60 years in the writing field. In this some what long span of literary career, I have to my credit 20 novels, 11 collection of short stories, 4 volumes of poems, a collection of plays and 11 collections of essays—all in Tamil, besides a novel, 5 collections of short stories, a collection of poems and a collection of essays written in Malayalam, and a volume of essays and a poetry collection in English. In addition, some translations from Malayalam to Tamil and Tamil to Malayalam. I have consciously tried to avoid the imitation of myself in these works even from the beginning. I shall just mention specifically in brief hereunder some of my major novels in Tamil (7 numbers).

In sixties-nearly half a century back I began to write Thalaimuraikal (1968) (Generations). This novel was the outcome of the hazy impressions of social life of a world around me in my very early childhood. Here there is earnest attempt of the present generation to seek a strong foothold where the past and the future meet by which I can have a close look of my society of that period enabling a comparative study. Then, my next novel Pallikondapuram(1970) (Where God sleeps) came. It was entirely based on different aspects-mythology, historical background, geographical details, social and political realities-setbacks of yester as well as contemporary periods of my home-town where the Lord sleeps and where I was born and brought up. Next my major novel Uravugal(1975) (Relations). Distinct from Thalaimuraikal and Pallikondapuram, in this novel total experience is portrayed through father-son relationship in a hospital atmosphere. Nowadays as the joint family has given place to the nuclear family, may be this portrayal of that father-son relationship in this novel, a traditional as well as timely concept of the sacred value of the family, if not of the joint family, is sought to be revived.

Differing from my previous 3 novels, my next novel Vattathin Veliye(1980) (Outside the Circle) which deals with the world of technocracy that has to be guided by the practical wisdom is also bound by the red-tapism found in the bureaucracy. Again a few of the hidden seeds began to sprout from my sub-conscious mind and they came out as another novel Therodum Veedhi(1987) (Chariot Road).Though the world portrayed here is a dream world, it reflects not only the sheer bitterness that pervades life but also the intervals of relief that go with them. This novel was woven round the central figure Kathiresan who was born 10 years before India attained freedom, lived only 40 years in free India and at last died in his 50th year. The basic theme is the struggle for existence and the need to establish oneself as an average Indian, who has no backing or support on political or other grounds but who is supposed to be a free citizen with equal opportunities in a country that proclaims that all chains of slavery are broken.

In my next novel Koondinul Pakshikal(1995) (Birds in a Cage) the quest for self-realisation in the spiritual sense that resounded in my first major novel Thalaimuraikal reached in its ultimate fulfillment I think. It is neither escapism nor flight from the society, but it is an entity of society itself and not cut off from the society. One does not renounce the world and preach the negation of charity towards all and malice towards none. However, its writing changed me thoroughly as a writer and individual and I attained tranquility of mind that leads me to a relief or rest to my creative urge. Though I have handled with understanding and compassion not only in the above novels but also in some of my earlier short stories old people or senior citizens to whom I have a soft corner from childhood, when I too have gradually reached old age I felt that there are many live problems of them, which deserve treatment with a humanitarian and psychological approach. Thus nearly after 13 years Ilai Udhir Kaalam(2005) (Autumn Reveries), my next novel is born.

Before concluding, I may tell a few words about my translations also. As I mentioned earlier, though I began to write in my mother tongue Tamil it is quite natural that I could not neglect Malayalam, the language spoken by the majority people of the outside world even from my young age. Hence, along with my translation of my own heart felt agonies and feelings of my inner world in to words of my original writings I am inclined to translate the writings of others that affected me from one to another of these languages I know, simultaneously. Thus, I translated some of the Tamil stories of the stalwarts like Mauni, Ka Naa Subramoniam, Nakulan and some of the younger ones in to Malayalam and published under the title Kurukshetram(1976) and other 2 anthologies in Tamil (1985 &2000) contained my translation of famous Malayalam writers. Also Ayyappa Panikkar’s poems (1999, 2002) and Basheer’s novel (Mathilukal (1966) have been translated by me from Malayalam to Tamil and published. As far as I am concerned translation is more difficult if we do it seriously and sincerely. In original writing I have my freedom, ease, joy, but in translation it is not so. In spite of this, I know we cannot avoid it to interact with the souls of different cultures of this land of diversity.

After traveling this long literary journey, may I call it as a pilgrimage? I understand that even if the world around me is appeared me somewhat hurting and against my will and pleasure, everything I wish to be within me, I have to bring out those qualities by positive thinking and concrete imagination. I am trying continuously and constantly to affirm and practice this all these years, I think so.

I shall conclude this by reciting the English translation of one of my small Tamil poems;

Kavi Yogi (Saint Poet)

As he uses to exhaust his emotions and feelings
lavishly on even petty matters to others
a man of letters asks him to write poems.
Writing and writing of poems
his emotions, feelings and urges
have become more sharpened,
intense and harden.
Why not you divert your attention on yoga
to control your emotions and urges?
Asks a yogi.
On immersion in yoga
all his emotions and urges are
more sharpened, intense and harden
with the self strength- soul power.
Now with the unquenched
emotions, feelings and urges
poems and yoga too
dissolved in his life

Tamil original;


சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம்
அமிதமாய் உணர்ச்சிகளை
விரையம் செய்வதைக் கண்டு
கவிதை எழுதத்தூண்டினார்
எழுத்தை ஆள்கிறவர்
கவிதைகள் எழுத எழுத
உணர்வுகள் உணர்ச்சிகள்
மேலும் கூர்மைபெற்றன
உக்கிரம் கொண்டன
உணர்ச்சிகளின் உளறல்கள்
யோகத்தில் சித்தத்தைச்செலுத்த
பணித்தார் யோகி
யோகத்தில் முழுக முழுக
உரம் பெற்ற ஆன்ம பலத்துடன்
உணர்வுகளும் ஊக்கம் பெற்றன
மிச்ச நாட்களின்
முற்றிலும் சமனம் அடையா
உணர்ச்சிகள் உணர்தல்களின் கூட
Malayalam Version

Friday, May 20, 2011

பாரதத் தாய்கள்

பாரதத் தாய்கள்

உனை எந்நேரமும்
துயரத்தையே தந்துகொண்டிருக்க
பாண்டவர் அன்னையை
தலைவலி பல்வலி
இதயவலி இடுப்புவலி
இன்னும் இன்னும்
உச்சிமுதல் உள்ளங்கால் வரை
சொல்லொண்ணா உபாதைகள்
மாயம்தான் என்ன

கொண்ட கணவன்
குருடன் ஆதலால்
வாழ்நாள் முழுதும்
கண்ணைக் கட்டி
மகாத்தியாகம் பண்ணி
தர்ம பத்தினியாய்
வாழ்ந்து முடித்த
கௌரவர் அன்னையே
கோயில் கொண்டு
இன்றும் அம்மனாய்
அருள் பாலிக்கிறாய்
உன் புத்திரர்கள்
ஒருவருக்குக் கூட
உன் சத்க்குண சம்பத்தில்
துளியிலும் துளியேனும்
மர்மம்தான் என்ன

நீல பத்மநாபன்
16 ஏப்ரல் 2011

Tuesday, April 12, 2011

எழுத்து அனுபவங்கள்

“ கலைப்பணியில் ஈடுபாடு உடையவர்கள் தமக்கு உகந்த பாணியில் சுதந்திரமாக ஒருவிதசமர்ப்பண மனப்பான்மையுடன், ஆத்மதிருப்தியுடன் செயல்பட்டுவருகையில் அவர்கள் அறிந்தும் அறியாமலும் அவர்கள் நெற்றியில் ஒரு முத்திரை (label) குத்தப்படுகிற்து.இது, கலைபிரிவுகள் பாற்பட்டதாக இருக்கலாம், எழுத்துத்துறையென்றால் மொழி, நடை, இலக்கியப்பிரிவுகள்-கதை, கவிதைபோன்றவை சம்பந்தப்பட்டவையாக இருக்கலாம்.ஏனைய கலைவகையறாக்கள்-ஆடல், பாடல், ஓவியம், சிற்பம், கூத்து எல்லாம் இதில் அடங்கும்.தமிழ் எழுத்தாளன், மலையாள எழுத்துகாரன், கவிஞன், கதாசிரியன், நாவலாசிரியன்,நாடகாசிரியன்,தவிர ஓவியன்,சிற்பி, பாடகன், நாட்டியக்காரி இத்யாதி,இத்யாதிமுத்திரைகள்.ரவீந்திரநாத டாகூரை கவிஞர், கதாசிரியர்,நாவலாசிரியர் என்றெல்லாம் கூறுகட்டி விமரிசையாக திறனாய்வாளர்கள் விமர்சித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே அவர்உண்மையான கலைஆர்வத்துடன் ,அனுபூதியுடன் ஓவியக்கலையிலும்(painting) தன் செய்த்திறனை காட்டிக்கொகொண்டிருந்தார். எனவே,கலைஞன் தன் கலைஆர்வத்தை சமனப்படுத்த,வெளிப்பிரகடனம் செய்ய,மற்றவர்களின் முத்திரைகளைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல்- அனால் ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்களல்லவா-a rolling stone gathers no mass என்று,அப்படிஏனோதானோ என்றில்லாமல் செய்வதை திருந்தச் செய் என்ற முதுமொழிக்கேற்ப தன் முழு சித்தத்தையும் சீரிய முறையில் ஒருமுகப்படுத்தி-அது ஐந்து வரி கவிதையாக இருக்கலாம்,ஆயிர பக்க நாவலாக இருக்கலாம் செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பதுதான் சிலாக்கியமானது.”
நீல பத்மநாபன்

31-3-2011-ல் திருவனந்தபுரம் பாரத்பவன் நிகழ்த்திய தேசீய ஒருமப்பாடு கருத்தரங்கில் எழுத்தனுபவங்கள்
என்றஎழுத்தாளர் பட்டறை துவக்க உரையிலிருந்து.

Wednesday, March 16, 2011

நீல பத்மநாபன் கவிதைகள் கர்ணாடக இசையில்

நீல பத்மநாபன் கவிதைகள்.………………. ராகம்

1) தூக் கம் ....... .(1966)........................... .நாட்டை
2) நெருப்புக்குச்சி (1967) கானடா
3)நிலை .............. (1967)................................ .ரஞ்சினி
4)? .. ............... (1967)............................... .மோகனம்
5)விமோசனம்.... (1973)............................... . ஹம்சநாதம்
6) )பூதக்கண்ணாடி.....(1993).................. அட்டனா
7) அபகரணம்.......... .(1973)............................ கல்யாணி
8) பக்கம்....... (1973)...................................கானடா
9) தேரோடும் வீதி....(1987)................... ஹமீர்கல்யாண
10) செக்போஸ்டுகள் (1973)................... சாமா
11)இறைஞ்சல்................(1993)..................... நாத நாம க்ரியா

1) தூக்கம்

ஜனனியின் கருப்பையில்
மார்ப்பின் கதகதப்பில்
கயிறு நுனி தூளியில்
கிரீச்சிடும் தொட்டிலில்
தந்தையின் அரவணைப்பில்
கோரைப்புல் பாயில்
சூரலிழைக் கட்டிலில்
எதிர்பாலின் கிளுகிளுப்பில்
வெல்வெட் மெத்தையில்
சேய்களின் ஸ்பரிசத்தில்
கோரைப்புல் பாயில்
நா லு
பே ர்
தோள் தாங்கும்
பச்சை மூங்கில் பாடையில்
இடுகாட்டு வரட்டியில்
உய்விக்கும் நெருப்பில்
ஆறடி மண்ணில்
அந்தரீஷ வெளியில்

2) நெருப்புக்குச்சி

உருண்ட முனையில்
கந்தகச் செழுமை
குருதிச் செம்மை
பரந்த பரப்பில்
ரஸாயனக் கலவை
சிமிழின் சீற்றம்
அழுத்தி ஆழ்கையில்
அழிக்கும் செந்தீ
ஆக்கும் வெண் தீ
எரிந்து அடங்கையில்
நூலிழை ் உயிர் லட்சங்கள்


எழுத்தாணி மழுங்கியும்
எழுதாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை
எழுதிய எழுத்துக்கோ
எழுதாது அணைந்தவை
சுவடியைத் தூக்கி நான்
சுருள் நிமிர்த்திப் பார்க்கவோ

4) ?

பிறவிக்கு நன்றி
வளர்ச்சிக்கு நன்றி
கல்விக்கு நன்றி
கலவிக்கு நன்றி
பதவிக்கு நன்றி
பாசத்திற்கு நன்றி
நட்புக்கு நன்றி
அருளுக்கு நன்றி
கொள்ளிக்கு நன்றி
மிருத்துயூவுக்கு நன்றி

5) விமோசனம்

இந்த ஜென்மத்தில்

6) பூதக்கண்ணாடி

பின் திருப்பியதும்
சுய முகங்களைக்

7) அபகரணம்

கள் மொந்தையுடன்
தேன் சுளையுடன்
நீ வந்தாய்
பறிபோன ஆத்மாவை
கள் கசக்கையில்
தேன் புளிக்கையில்
ஆத்மாவைத் தேடினால்

8) பக்கம்


9) தேரோடும் வீதி

இணைந்தவர்கள் கூட்டல்களாகி
கழந்தவர்கள் கழித்தல்களாகி
வாழ்க்கைப் பயணம்
கிரவுஞ்சப் பட்சியின்
விரக கீதமாய்
சிறகடித்து ஒலிசெய்யும்
சொல் ஏர்கள்
உழுது மறித்திட
குருதித் துளிகள் தெறித்திடும்
அண்டம் கிடுங்கிட
ஆனந்த நர்த்தனம் ஆடிட
அகந்தை அசூயை
கோப தாபப்
புகழ்ப் பேராசைகளின்
கூர் முனைகள்
நசுங்கிச் சிதறிட
அஞ்ஞான இருளகற்றும்
மெய்ஞானப் பேரொளி
அஷ்ட திக் முகங்களில்
பூசிச் சிலிர்த்திட
ஆதித்த தேவனின்
காலத்தேர் சக்கிரங்கள்
நித்தம் நித்தம்
ஓடோடிக் கொண்டிருக்கும்
விதியதன் வீதி

10) செக்போஸ்டுகள்
ஊரில்லை வேரில்லை
மொழியில்லை வழியில்லை
மகனாய்க் கொள்ளவுமில்லை
பிறந்த பொன்னாட்டை
வாயைத் திறக்காமல்
சுய இரக்கச் சிந்தையில்
நான் என்ற கல்லறையில்
அகம் என்ற சிலுவையில்
தோற்றுப் போய்
புகலிடம் கிடைக்காது
ஆடி நடக்கும்
பாபாத்மா நீ

11) இறைஞ்சல்

குரல் நன்றாயிருக்கையில்
பாட்டை நிறுத்திவிடு
விரலுக்கு வீக்கம் வரும்முன்
வீணையை விற்றுவிடு
பரல்கள் சிதறும் முன்
சதங்கையை அவிழ்த்துவிடு
படுக்கையில் விழும்முன்
பாடையில் ஏற்றிவிடு

Recited by Sri Ramachandran in All India Radio, Thiruvananthapuram (broadcast in 1993)

Sunday, January 23, 2011



சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம்
அமிதமாய் உணர்ச்சிகளை
விரையம் செய்வதைக் கண்டு
கவிதை எழுதத்தூண்டினார்
எழுத்தை ஆள்கிறவர்
கவிதைகள் எழுத எழுத
உணர்வுகள் உணர்ச்சிகள்
மேலும் கூர்மைபெற்றன
உக்கிரம் கொண்டன
உணர்ச்சிகளின் உளறல்கள்
யோகத்தில் சித்தத்தைச்செலுத்த
பணித்தார் யோகி
யோகத்தில் முழுக முழுக
உரம் பெற்ற ஆன்ம பலத்துடன்
உணர்வுகளும் ஊக்கம் பெற்றன
மிச்ச நாட்களின்
முற்றிலும் சமனம் அடையா
உணர்ச்சிகள் உணர்தல்களின் கூட

நீல பத்மநாபன்