creations

நகரம் நரகம்

2012-02-13T03:35:00.000-08:00

கவிதை

நகரம் நரகம்

நீல பத்மநாபன்

புறநகர் பகுதியில் பரந்த நிலப்பரப்பில்
பலநாள் ஆய்வுகள் ஆயுத்தங்கள்
உள்நாட்டு வெளிநாட்டுதொழில்நுட்பக்கூறுகள்
ரஸாயன உள்ளமைப்பு தயாரிப்புக்களுடன்
கோடிகள் செலவிட்ட தளவாடங்கள்
கொட்டுமேளம் குரவைகோரஸ்
ஆரவாரமாய் நிறுவப்பட்ட
நகர குப்பைக்கூளங்கள் பதப்படுத்தி
உரம் செய்யும் தொழிற்சாலை
நகரையும் நாட்டையும் ஆளவந்தவர்களின்
ஆண்டாண்டுகால போட்டாபோட்டி
நிர்வாகத்திறமையின் அறுவடை
நகர் முழுதும் அங்கிங்கினாதபடி
எங்கெங்கும் குப்பைக்கூளக்குவித்தல்கள்
தகனங்கள் புதைத்தல்கள்
சதா நீக்கமற நிறையும்
பிளாஸ்டிக் விஷ புகைச்சுருள்கள்
துர்நாற்ற வாயுமண்டலம்
சுற்றுப்புறச்சூழல்நச்சு
கூட்டம்கூட்டமாய் கொசுக்கள் ஈக்கள்
எலிகள் நாய்கள்
டெங்கிக்காய்ச்சல் பறவைஜுரம்
மலேரியா டைபாய்ட் ஜுரங்கள்
மஞ்சள்காமாலை இன்னும் என்னென்னமோ ஜுரங்கள்
வெறிநாய்க்கடியால் குரைத்துச் சாக்காடுகள்
இத்தனைக்குப்பிறகும்
நீயா நானா

அகவிதை

2012-02-09T01:56:00.001-08:00

அகவிதை

நீல பத்மநாபன்

உணர்ச்சிச் சாற்றை
உறிஞ்சிக்குடித்துவிட்டு
வெளியில் உமிழும்
உப்புச்சப்பில்லா
வெறும் குப்பையா

கங்கை அன்னையே வணக்கம்

2012-01-28T02:31:00.000-08:00

கங்கை அன்னையே வணக்கம்

நீல பத்மநாபன்

சம்ஹாரமூர்த்தியின் ஜடாமுடியிலிருந்து
உக்கிரம் குறைந்து
பூமியில் வீழ்ந்த
ஆகாய கங்கையே
ஓடிவரும் உன்
ஒவ்வொரு துளியிலும்
உனையே தரிசிக்கிறோம்
நாதியற்று அழுகி நாற்றமெடுக்கும்
தெய்வத்தின் இச்சொந்த நகரை
சுத்தம் செய்யும்
நல்நோக்குடந்தானா
சுயமாய் நீ வந்தாய்
எம் இல்லங்களின் புறமும் அகமும்
உரிமையுடன் கடந்து வந்து
ஆசிகள் அனுக்கிரங்கள்
அள்ளி வழங்கினாய்
ஆனால் குன்றாய் குமிந்துவிட்ட
கழிவுப்பொருள் கூம்பல்கள்
உடைந்து ஓடும் மண்ணினடி, வெளி
கழிவுநீர் சாக்கடைகள்
மிதக்கவிட்ட மாமிசமிச்சங்கள்
(நன்றி பூ-நகர மாதாவுக்கா,
முதல்வருக்கா,இல்லை இருவருக்குமா)
இவை மட்டுமா எத்தனையோ நாட்களாய்
அழுகி நாறும் நகரின் கழிவுகள்
யாவற்றையும்உன்னுடன்
ஒழுக்கி கொண்டுவந்து
கங்கை யமுனை காவிரி நகர்களை
இணைத்திடும் இந்த
சரஸ்வதிநகர் பெரும்வீதியை
கரைபுரண்டோடும் ஆறாக்கி
எங்கள் வீடுகளில் தள்ளியது
நியாயமா சொல்
* * *
நிரந்தரத் தீர்வுபணிகளுக்காக
கோடிகள் ஊடகங்களில்
முழக்கிடும் பிரஜாபதிகளே
வானம் கறுக்கையில் எல்லாம்
வீதி நதியாகும்
தெய்வம் பள்ளிகொள்ளும் இந்நகரின்
நடைப்பாதைகளில் ஆங்காங்கு
இல்லாமலாகிவிட்ட சிமண்ட் ஸ்லேப்களின்
இடுக்குகள் வழி
சாக்கடைகளில் வீழ்ந்து கைகால்கள் தலைகள் அடிபட்டு
குற்றுயிரும் கொலைஉயிருமாய்
நடைப்பிண்ங்களாய் செத்துசெத்து
பிழைத்து வாழ்ந்து முடிக்கின்ற
பாவம் பிரஜைகளைப்பற்றி
உங்களுக்குத் தெரியுமா
குறைந்தபட்சம் மழைவெள்ளம்
மூடிக்கிடக்கும் பாதாளச்சாக்கடைகளில்
முழுகி சாகாதிருக்க
கைகால்கள் தலைகள் உடையாதிருக்க
நடைப்பாதைகளில் நடந்துசெல்லவாவது
கொடிவைத்த ஊர்திகளில்
பதம் செய்த வாயுவின் சீதளத்தில்
சுகசயனம் செய்து
முன்னும் பின்னும்
பாதுகாப்புக்கூவல்கள் முழக்கி
பெருவெள்ள அழிவுகளை
நேரில் பார்த்துத் திடுக்கிட
நகர் ஊர்வலம் வரும்
எம் அருமை மக்கள்பதிகளே
மனம் கனியலாகாதா

8 poems read in International fesival of poetry

2012-01-18T02:38:00.000-08:00

8 Poems of Neela Padmanabhan read by him in Tamil in The International Festival of Poetry –Kritya 2012 at Trivandrum on January 16 2012,
English and Malayalam versions (translated by the poet) are also presented on the occasion.
* 1) Passes through soul

In our place, there is a grandpa,
a great grandpa for all.
He has good desires
for each and everyone.
His age no one knows.
News flashes out one fine morning
Spreading like forest- fire;
that he is the owner, of crores and crores of properties.
People-local and outside,
Friends, foes and bystanders,
those who come and go,
who had no time till that moment,
rushed towards him.
“Where is the treasure?”
“Where is the treasure?”
“Who saw it?”
“Who took it?”
“Is the thief in the ship itself?”
“Ordinary thief or robber?”
“Where is the account?”
“You have no right,
“I am the actual possessor”
“As it is public property
it is for all countrymen and women”
“Grandpa is from our place
hence we are the natural possessors”
No end to arguments, counter arguments,
Seminars, symposiums,
heated debates, discussions, judicial cases,
twenty-four hour security coverage
with electronic camera, secret video footages
to find the secret stealing by the self styled possessors inside
or the ones from outside,
Always turmoil, commotions and confusion.
A pollution of noises and clashes;
could not blink his eyes, not a moment to recline
he passed through the soul.

*Tamil word” KADAVUL” ie God means One who passes through the soul

* 1) உள்வழி கடந்தோன்

நீல பத்மநாபன்
எங்கள் ஊரில்
யாவருக்கும் நலமே பெய்த
அன்பே பொக்கிஷமான
படுக்கைவிட்டெழா
வயோதிகராம் தாத்தாவின்
வயதென்னவென்று
யாருக்கும் தெரியாது
நாளொன்று புலர்ந்ததும்
கோடிகோடி சொத்தின் அதிபதி
அவரென்று செய்தி பரந்தது காட்டுத்தீயாய்
அந்நேரம்வரை தாத்தாவை
நினக்க நேரமில்லா உள்ளூர் வாசிகள்
வெளியூர் வாசிகள உற்றவர் பகைவர்
வந்தவர் போனவர்
யாவரும் ஓடோடி வந்தனர்
”சொத்தெங்கே சொத்தெங்கே”
”கண்டவர் எங்கே”
”கொண்டவர் எங்கே”
”கப்பலில் திருட்டா”
”வெறும் கள்வனா அசல் திருடனேதானோ”
”கணக்கெங்கே”
”உனக்கில்லை உடமை எனக்குத்தான் ’”
‘ஊருக்கு சொந்தம்,பொதுசொத்தன்றோ”
”தாத்தாவின் சொந்த ஊர்
எங்களூர் எனவே எங்களுக்குத்தான்”
தீராத வாதங்கள் விவாதங்கள்
பட்டிமன்றங்கள் வழக்காடு மேடைகள்
நீதிமன்ற வழக்குகள்
பரஸ்பரம் கையாடாதிருக்க
இருபத்தினாலு மணிநேரமும்
பாதுகாப்புக் கவசங்கள்
ரகசியமாய்
எலக்ட்ரோனிக் காமறாக்கள்
வீடியோ படபிடிப்புகள்
ஆள் அரவம்
சந்தடி சலசலப்பு வல்லடி வழக்குகள்
ஓய்ந்த நேரமில்லை
இமை மூட இயலாது
சயனம் துறந்து
உள்வழி கடந்தார் தாத்தா
* கடவுள்=உள்வழிகடந்தோன்

2 Kavi Yoogi (Saint Poet)

As he uses to exhaust his emotions and feelings
lavishly on even petty matters to others
a man of letters asks him to write poems
writing and writing of poems
his emotions feelings urges
have become more sharpen
intense harden
why not you divert your attention on yoga
to control your emotions and urges
asks a yogi
On immersion in yoga
all his emotions and urges are
more sharpen, intense and harden
with the self strength- soul power
Now with the unquenched
emotions, feelings and urges
poems and yoga too
dissolved in his life

2) கவியோகி

சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம்
அமிதமாய் உணர்ச்சிகளை
விரையம் செய்வதைக் கண்டு
கவிதை எழுதத்தூண்டினார்
எழுத்தை ஆள்கிறவர்
கவிதைகள் எழுத எழுத
உணர்வுகள் உணர்ச்சிகள்
மேலும் கூர்மைபெற்றன
முறுக்கேறின
உக்கிரம் கொண்டன
உணர்ச்சிகளின் உளறல்கள்
என்றுரைத்து
யோகத்தில் சித்தத்தைச்செலுத்த
பணித்தார் யோகி
யோகத்தில் முழுக முழுக
உரம் பெற்ற ஆன்ம பலத்துடன்
உணர்வுகளும் ஊக்கம் பெற்றன
மிச்ச நாட்களின்
நகர்தலில்
முற்றிலும் சமனம் அடையா
உணர்ச்சிகள் உணர்தல்களின் கூட
சேர்ந்துகொண்ட
கவிதையும் யோகமும்

3 VIJAYA DASAMI

Last year this day
he was across the oceans
in the foreign land
today here in his own house
in the pooja room
nobody is here
loneliness
in the front
Goddess of words You
around You
other Deities
By forcefully withdrawing
his senses from the turmoil of vehicles
outside the road
and soar thoughts of
life’s bitterness
he severely tries
to dissolve his self
to Your lotus feet
and Your veena’s
nadabrahma

4 AFTER REMOVING THE NAME

After death one may go to hell or heaven
the cage in which he once lived
is now empty
it is now kept in a glass box
as an exhibiting thing
and is being pulled
across the country
And, the ash
after cremation
is collected
in small earthen pots
and is being spread
here and there
and is kept securely
Are all these either for
the peace of the soul
which is omnipresence
or for vacating the memories of the expired ?

3) விஜய தசமி

சென்ற விஜயதசமி
கடல் கடந்த
சீதள பூமியில்
இன்று இங்கே
சொந்த வீட்டில்
பூஜையறையில்
யாருமில்லாத
தந்நதனிமை
முன்னால்
வாக்தேவதை
நீ
சுற்றி ஏனைய
தேவதைகள் தேவர்கள்
வெளியில் வீதியில்
வாகனங்களின் சந்தடியில்
உள்ளே மனப்பாதையில்
வாழ்வின் கசப்புக்களில்
வழுதிச்செல்லும் மனதை
பிடித்திழுத்து
உன் பாதசரணத்தில்
உன் வீணைநாதத்தில்
கரைத்திடும்
விடாமுயற்சி
வெற்றிபெற அருள்வாய்

4) பெயரினை நீக்கிய பிறகும்

செத்தபின் சிவலோகம் வைகுண்டம்
இல்லை நரகமோ போவது இருக்கட்டும்
விட்டுவந்த வெறுங்கூண்டை
கண்ணாடிப்பேழைக்குள்
காட்சிப்பொருளாக்கி
ஊரூராய் இழுத்துவந்து
விழாவெடுப்பதும்
கட்டையில் வெந்தபின்னர்
கலையங்களிலாக்கி
இங்குமங்கும் இறைப்பதும்
பத்திரப்படுத்துவதும்
அங்கிங்கில்லானபடி
எங்குமே நிறைந்திடும்
ஆத்மாவின்
சாந்திக்கா இல்லை
நினைப்பொழிக்கத்தானா

5 THE DOOR
From birth
till now
cried with grief
rocked with pain
swelled with joy
festered with hate
mellowed with love
flustered with rage
melted with devotion
swayed with jealousy
and kept on knocking….
but the door
is yet to open

5) கபாடம்

வந்தநாள் முதல்
இந்தநாள் வரை
துயரத்தால் அழுதும்
வேதனையால் துடித்தும்
உவகையால் பூரித்தும்
வெறுப்பால் கசந்தும்
காதலால் நெகிழ்ந்தும்
கோபத்தால் படபடத்தும்
வெறியால் சீறியும்
பக்தியால் உருகியும்
பொறாமையால் புலம்பியும்
தட்டிக்கொண்டே இருப்பினும்
கபாடம் திறமினோ?

6 NOON TIME RAIN

By the forceful
small waterfalls
from the sunshade
light violet
kanakambara flowers
in the front courtyard
are cut down neck-less
mind is filled
with the mournful
darkness of the dusk

6) நடுமதிய மழை

சடசடவென்று
சன்ஷேடிலிருந்து
சிற்றருவிகள் பாய
முற்றத்து இளம் கனகாம்பரங்கள்
அறுந்து விழ
உள்ளுக்குள்ளிலும்
புகையிழையாய்
நிரம்பி நிற்கும்
அந்தியின்
மோன இருள்

7 COW

Looks like cow
When it becomes furious
as a tiger
to butt sharp horns
and to kick hard hooves
appear mysteriously.

7) பசு

பார்வைக்கு பசு
புலியாய்ச் சீறுகையில்
முட்டி மோத
கூர்கொம்புகளும்
உதைத்துச் சாய்க்க
குளம்புக் கால்களும்
வந்ததின் மாயை என்ன?

8 CHARIOT ROAD

Additions
those with me;
those away from me
are subtractions.
As the journey of life
Continues
the mournful song
of the krauncha bird
as it cries out its heart
at parting
fluttering its wings;
the wounds of heart
caused by
the arrows of hate
As I plough my inner self
pell-mell
drops of blood
get scattered;
it is a battlefield.
As the universe is shaken and
it is a joyous dance
arrogance,
envy,
rage, frustration,
the thirst for fame-
their sharp points
get blunted, are thrown off.
Illumination
that dispels
the darkness of ignorance
athwart the eight directions
trills along
the Lord of the sky-
the sun
that drives
the chariot of time which
day after day
runs fast
along the way
that is the way.

8) தேரோடும் வீதி

இணைந்தவர்கள் கூட்டல்களாகி
கழந்தவர்கள் கழித்தல்களாகி
வாழ்க்கைப்பயணம்
தொடர்கையில்
கிரவுஞ்சப்பட்சியின்
விரககீதமாய்
சிறகடித்து ஒலிசெய்யும்
நெஞ்சத்தடம்
சொல் ஏறுகள்
தாறுமாறாய்
உழுதுமறித்திட
குருதித்துளிகள் தெறித்திடும்
யுத்தக்களம்.
அண்டம் கிடுங்கிட
ஆனந்த நர்த்தனம் ஆடிட
அகந்தை அசூயை
கோபதாபப்
புகழ்ப்பேராசைகளின்
கூர்முனைகள
நசுங்கிச்சிதறிட
அஞ்ஞான இருளகற்றும்
மெய்ஞானப் பேரொளி
அஷ்டதிக் முகங்களில்
பூசிச் சிலிர்த்திட
ஆதித்த தேவனின்
காலத்தேர் சக்கிரங்கள்
நித்தம் நித்தம்
ஓடோடிக்கொண்டிருக்கும்
வீதியாம்
விதியதன் வீதி .

Passes through soul

2011-11-22T02:41:00.000-08:00

Poem
*
Passes through soul
Neela Padmanabhan
In our place, there is a grandpa,
a great grandpa for all.
He has good desires
for each and everyone.
His age no one knows.
News flashes out one fine morning
Spreading like forest- fire;
that he is the owner, of crores and crores of properties.
People-local and outside,
Friends, foes and bystanders,
those who come and go,
who had no time till that moment,
rushed towards him.
“Where is the treasure?”
“Where is the treasure?”
“Who saw it?”
“Who took it?”
“Is the thief in the ship itself?”
“Ordinary thief or robber?”
“Where is the account?”
“You have no right,
“I am the actual possessor”
“As it is public property
it is for all countrymen and women”
“Grandpa is from our place
hence we are the natural possessors”
No end to arguments, counter arguments,
Seminars, symposiums,
heated debates, discussions, judicial cases,
twenty-four hour security coverage
with electronic camera, secret video footages
to find the secret stealing by the self styled possessors inside
or the ones from outside,
Always turmoil, commotions and confusion.
A pollution of noises and clashes;
could not blink his eyes, not a moment to recline
he passed through the soul.

*Tamil word” KADAVUL” ie God means One who passes through the soul

* உள்வழி கடந்தோன்

2011-10-13T00:30:00.000-07:00

* உள்வழி கடந்தோன்

நீல பத்மநாபன்
எங்கள் ஊரில்
யாவருக்கும் நலமே பெய்த
அன்பே பொக்கிஷமான
படுக்கைவிட்டெழா
வயோதிகராம் தாத்தாவின்
வயதென்னவென்று
யாருக்கும் தெரியாது
நாளொன்று புலர்ந்ததும்
கோடிகோடி சொத்தின் அதிபதி
அவரென்று செய்தி பரந்தது காட்டுத்தீயாய்
அந்நேரம்வரை தாத்தாவை
நினக்க நேரமில்லா உள்ளூர் வாசிகள்
வெளியூர் வாசிகள உற்றவர் பகைவர்
வந்தவர் போனவர்
யாவரும் ஓடோடி வந்தனர்
”சொத்தெங்கே சொத்தெங்கே”
”கண்டவர் எங்கே”
”கொண்டவர் எங்கே”
”கப்பலில் திருட்டா”
”வெறும் கள்வனா அசல் திருடனேதானோ”
”கணக்கெங்கே”
”உனக்கில்லை உடமை எனக்குத்தான் ’”
‘ஊருக்கு சொந்தம்,பொதுசொத்தன்றோ”
”தாத்தாவின் சொந்த ஊர்
எங்களூர் எனவே எங்களுக்குத்தான்”
தீராத வாதங்கள் விவாதங்கள்
பட்டிமன்றங்கள் வழக்காடு மேடைகள்
நீதிமன்ற வழக்குகள்
பரஸ்பரம் கையாடாதிருக்க
இருபத்தினாலு மணிநேரமும்
பாதுகாப்புக் கவசங்கள்
ரகசியமாய்
எலக்ட்ரோனிக் காமறாக்கள்
வீடியோ படபிடிப்புகள்
ஆள் அரவம்
சந்தடி சலசலப்பு வல்லடி வழக்குகள்
ஓய்ந்த நேரமில்லை
இமை மூட இயலாது
சயனம் துறந்து
உள்வழி கடந்தார் தாத்தா
* கடவுள்=உள்வழி கடந்தோன்

My world, My writing

2011-08-19T03:11:00.000-07:00

MY WORLD, MY WRITING

Neela Padmanabhan

Like any other person living in this world I am also a social animal. Hence it is quite natural that my writing is my world and vice versa. But it is not a photographic portrayal. Instead, from the outer world somehow I reach my own inner world and my recreation is from this inner world.

As a child in a middle class family, my early childhood world was limited to a small circle- home, street, nearby drama theatre, school, a small river in front of the school, and temples and ponds. Shyness and lack of self-confidence hindered me to a certain extent from mingling freely with the people around me in those days, although members of our family and neighbours were large in number, I think so.

Sensitiveness, imaginative nature, and a habit of keenly observing of things that are unimportant to others lead me to a kind of restlessness and emotional impact. Even from those early childhood days I felt affected by trivial and trifling events around me. May be this trait was inherited. Naturally, I could not but escape to find out an outlet for expressing my responses and reactions to the actions and the activities of the world around me.

I was born (26-4-1938) and brought up in the capital of a princely state (Travancore) whose southern boundary is Kanyakumari District. My maternal grand parents and other relatives live in interior villages like Padmanabha puram-Thuckalay, Thiruvithancode, Eraniel, Colechel etc in this district-within a small radius of the capital. Only after 10 years of my birth i.e. in 1947 this state merged with Indian Union.

Though I grew in a house consisting of my father, mother, brothers, sisters, and paternal grand- mother (widow), my frequent and close contact with the large number of the people in the neighbourhood and the grand parents and other relatives living in the nearby villages mentioned above expanded my world to a great extend.

In addition to all these, now I remember, during evening hours of those days, our street was filled up with the sweet waves of music and dialogues coming from the nearby drama theatre. Besides, I occasionally witnessed not only classic songs and dances but also folk songs and dances from the main big temple in the city and nearby small temples. The beauty of nature, sudden changes in the seasons and particularly the two rainy seasons in a year, are also catalyst agents in keeping the aesthetic elements in me alive. These are some of the facts and figures of the scenes of my world-environment to rekindle and inspire the hidden artistic talents within me.

The folk tales and songs, stories and poems from our ancient legends (purana), the affairs and happenings in actual life heard from my grandmother, mother and father fostered the writer in me.

My path to reading and writing through the alphabets of languages starts from my school days in the forties. Though we people speak Tamil in home and family circles, Malayalam is the spoken and official language here. In school, Malayalam is the first language and English is the second one. Hindi is compulsory for us. After the state reorganization on the basis of languages Kanyakumari District has become Tamil Nadu. It is an irony that we Tamil people here are strangers in both of these languages and states since the Tamil we speak here has a Malayalam accent and the Malayalam we use has a Tamil accent. In spite of a feeling of isolation haunting me from my school days I started reading stories, poems and classics that I came across in Tamil, Malayalam and English. Simultaneously my raging appetite forced me to engage writing too.

Even now I have no idea to pinpoint any specific reason for my starting of writing in that early boyhood days in Tamil though my acquaintance with both Tamil and Malayalam are equally good or bad. May Tamil (?)-even if it is spoken colloquially in our house and family circles as mother tongue and hence more fluent to me be a reason, I think so now.

Writing poems, stories, plays for children, enacting some of the plays with my young friends in the street, editing manuscript magazines were some of the literary activities in those days. Simultaneously my solitary raptures with books and periodicals began during my student days. Public library in our city helped me for this. I have been reading books of poems, fiction, dramas, essays etc in Tamil, Malayalam and English as well as translations from Russian, French, Bengali, Hindi and other Indian and foreign languages. The overall effect of what I read enhanced my innumerable impulses on the real world and people around me by which an inquisitiveness to know life in all its realities-beauties and ugliness overwhelmed and made me restless.

Even from those early days, though not always, I have had a feeling of hollowness. Perhaps, I cannot find out any specific reason for this phenomenon of mind. But, now I guess, because of my witnessing the deaths that occurred in our family and neighbourhood houses and also closeness to people not only of my age but also elder ones a feeling have been developed in me that there are many things in this world, which cannot be reached and explained by our material means alone. Hence even while dealing with the lighter or romantic moments in life my natural inclination is towards serious and critical matters.

I don’t want to analyze here the specific inspiration and root cause around my world for all my writings, though which is laborious and tiresome I have repeatedly expressed in my speeches and interviews on some previous occasions. In this forum I am just trying to recall or rethink loudly the essence of such crucial moments in my creative world.

Every individual has his or her own mental moulding by birth or by the compulsion due to the strong influence of the surroundings or circumstances of the world where he or she lived in his or her early years. A writer is not an exception .Of course, this state of mind may shape or reshape by the deep real experiences in life in the course of elapsing of years. Although his experiments and explorations on various techniques, processes and other up-to-date ways of expression are changed according to time and space, his basic mental moulding may not undergo any major or revolutionary change. Hence, if one carefully analyze or distil and filter all the major creations of a writer he can find out that they are repeatedly encircling or wandering within the radius of that writer’s particular basic mental moulding though the forms are different.

I am now 73 and nearly 60 years in the writing field. In this some what long span of literary career, I have to my credit 20 novels, 11 collection of short stories, 4 volumes of poems, a collection of plays and 11 collections of essays—all in Tamil, besides a novel, 5 collections of short stories, a collection of poems and a collection of essays written in Malayalam, and a volume of essays and a poetry collection in English. In addition, some translations from Malayalam to Tamil and Tamil to Malayalam. I have consciously tried to avoid the imitation of myself in these works even from the beginning. I shall just mention specifically in brief hereunder some of my major novels in Tamil (7 numbers).

In sixties-nearly half a century back I began to write Thalaimuraikal (1968) (Generations). This novel was the outcome of the hazy impressions of social life of a world around me in my very early childhood. Here there is earnest attempt of the present generation to seek a strong foothold where the past and the future meet by which I can have a close look of my society of that period enabling a comparative study. Then, my next novel Pallikondapuram(1970) (Where God sleeps) came. It was entirely based on different aspects-mythology, historical background, geographical details, social and political realities-setbacks of yester as well as contemporary periods of my home-town where the Lord sleeps and where I was born and brought up. Next my major novel Uravugal(1975) (Relations). Distinct from Thalaimuraikal and Pallikondapuram, in this novel total experience is portrayed through father-son relationship in a hospital atmosphere. Nowadays as the joint family has given place to the nuclear family, may be this portrayal of that father-son relationship in this novel, a traditional as well as timely concept of the sacred value of the family, if not of the joint family, is sought to be revived.

Differing from my previous 3 novels, my next novel Vattathin Veliye(1980) (Outside the Circle) which deals with the world of technocracy that has to be guided by the practical wisdom is also bound by the red-tapism found in the bureaucracy. Again a few of the hidden seeds began to sprout from my sub-conscious mind and they came out as another novel Therodum Veedhi(1987) (Chariot Road).Though the world portrayed here is a dream world, it reflects not only the sheer bitterness that pervades life but also the intervals of relief that go with them. This novel was woven round the central figure Kathiresan who was born 10 years before India attained freedom, lived only 40 years in free India and at last died in his 50th year. The basic theme is the struggle for existence and the need to establish oneself as an average Indian, who has no backing or support on political or other grounds but who is supposed to be a free citizen with equal opportunities in a country that proclaims that all chains of slavery are broken.

In my next novel Koondinul Pakshikal(1995) (Birds in a Cage) the quest for self-realisation in the spiritual sense that resounded in my first major novel Thalaimuraikal reached in its ultimate fulfillment I think. It is neither escapism nor flight from the society, but it is an entity of society itself and not cut off from the society. One does not renounce the world and preach the negation of charity towards all and malice towards none. However, its writing changed me thoroughly as a writer and individual and I attained tranquility of mind that leads me to a relief or rest to my creative urge. Though I have handled with understanding and compassion not only in the above novels but also in some of my earlier short stories old people or senior citizens to whom I have a soft corner from childhood, when I too have gradually reached old age I felt that there are many live problems of them, which deserve treatment with a humanitarian and psychological approach. Thus nearly after 13 years Ilai Udhir Kaalam(2005) (Autumn Reveries), my next novel is born.

Before concluding, I may tell a few words about my translations also. As I mentioned earlier, though I began to write in my mother tongue Tamil it is quite natural that I could not neglect Malayalam, the language spoken by the majority people of the outside world even from my young age. Hence, along with my translation of my own heart felt agonies and feelings of my inner world in to words of my original writings I am inclined to translate the writings of others that affected me from one to another of these languages I know, simultaneously. Thus, I translated some of the Tamil stories of the stalwarts like Mauni, Ka Naa Subramoniam, Nakulan and some of the younger ones in to Malayalam and published under the title Kurukshetram(1976) and other 2 anthologies in Tamil (1985 &2000) contained my translation of famous Malayalam writers. Also Ayyappa Panikkar’s poems (1999, 2002) and Basheer’s novel (Mathilukal (1966) have been translated by me from Malayalam to Tamil and published. As far as I am concerned translation is more difficult if we do it seriously and sincerely. In original writing I have my freedom, ease, joy, but in translation it is not so. In spite of this, I know we cannot avoid it to interact with the souls of different cultures of this land of diversity.

After traveling this long literary journey, may I call it as a pilgrimage? I understand that even if the world around me is appeared me somewhat hurting and against my will and pleasure, everything I wish to be within me, I have to bring out those qualities by positive thinking and concrete imagination. I am trying continuously and constantly to affirm and practice this all these years, I think so.

I shall conclude this by reciting the English translation of one of my small Tamil poems;

Kavi Yogi (Saint Poet)

As he uses to exhaust his emotions and feelings
lavishly on even petty matters to others
a man of letters asks him to write poems.
Writing and writing of poems
his emotions, feelings and urges
have become more sharpened,
intense and harden.
Why not you divert your attention on yoga
to control your emotions and urges?
Asks a yogi.
On immersion in yoga
all his emotions and urges are
more sharpened, intense and harden
with the self strength- soul power.
Now with the unquenched
emotions, feelings and urges
poems and yoga too
dissolved in his life

Tamil original;

கவியோகி

சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம்
அமிதமாய் உணர்ச்சிகளை
விரையம் செய்வதைக் கண்டு
கவிதை எழுதத்தூண்டினார்
எழுத்தை ஆள்கிறவர்
கவிதைகள் எழுத எழுத
உணர்வுகள் உணர்ச்சிகள்
மேலும் கூர்மைபெற்றன
முறுக்கேறின
உக்கிரம் கொண்டன
உணர்ச்சிகளின் உளறல்கள்
என்றுரைத்து
யோகத்தில் சித்தத்தைச்செலுத்த
பணித்தார் யோகி
யோகத்தில் முழுக முழுக
உரம் பெற்ற ஆன்ம பலத்துடன்
உணர்வுகளும் ஊக்கம் பெற்றன
மிச்ச நாட்களின்
நகர்தலில்
முற்றிலும் சமனம் அடையா
உணர்ச்சிகள் உணர்தல்களின் கூட
சேர்ந்துகொண்ட
கவிதையும்
யோகமும்
Malayalam Version

பாரதத் தாய்கள்

2011-05-20T03:07:00.000-07:00

பாரதத் தாய்கள்

உனை எந்நேரமும்
மறவாதிருக்க
துயரத்தையே தந்துகொண்டிருக்க
வேண்டிக்கொண்ட
பாண்டவர் அன்னையை
தலைவலி பல்வலி
இதயவலி இடுப்புவலி
இன்னும் இன்னும்
உச்சிமுதல் உள்ளங்கால் வரை
சொல்லொண்ணா உபாதைகள்
விட்டுவைத்த
மாயம்தான் என்ன

கொண்ட கணவன்
குருடன் ஆதலால்
வாழ்நாள் முழுதும்
கண்ணைக் கட்டி
பார்வையை
மகாத்தியாகம் பண்ணி
தர்ம பத்தினியாய்
வாழ்ந்து முடித்த
கௌரவர் அன்னையே
எங்களூரில்
கோயில் கொண்டு
இன்றும் அம்மனாய்
வாழ்கிறாய்
அருள் பாலிக்கிறாய்
ஆனால்
உன் புத்திரர்கள்
நூற்றியொன்றுபேர்களில்
ஒருவருக்குக் கூட
உன் சத்க்குண சம்பத்தில்
துளியிலும் துளியேனும்
அளிக்கப்பெடாததின்
மர்மம்தான் என்ன

நீல பத்மநாபன்
16 ஏப்ரல் 2011

எழுத்து அனுபவங்கள்

2011-04-12T03:11:00.000-07:00

“ கலைப்பணியில் ஈடுபாடு உடையவர்கள் தமக்கு உகந்த பாணியில் சுதந்திரமாக ஒருவிதசமர்ப்பண மனப்பான்மையுடன், ஆத்மதிருப்தியுடன் செயல்பட்டுவருகையில் அவர்கள் அறிந்தும் அறியாமலும் அவர்கள் நெற்றியில் ஒரு முத்திரை (label) குத்தப்படுகிற்து.இது, கலைபிரிவுகள் பாற்பட்டதாக இருக்கலாம், எழுத்துத்துறையென்றால் மொழி, நடை, இலக்கியப்பிரிவுகள்-கதை, கவிதைபோன்றவை சம்பந்தப்பட்டவையாக இருக்கலாம்.ஏனைய கலைவகையறாக்கள்-ஆடல், பாடல், ஓவியம், சிற்பம், கூத்து எல்லாம் இதில் அடங்கும்.தமிழ் எழுத்தாளன், மலையாள எழுத்துகாரன், கவிஞன், கதாசிரியன், நாவலாசிரியன்,நாடகாசிரியன்,தவிர ஓவியன்,சிற்பி, பாடகன், நாட்டியக்காரி இத்யாதி,இத்யாதிமுத்திரைகள்.ரவீந்திரநாத டாகூரை கவிஞர், கதாசிரியர்,நாவலாசிரியர் என்றெல்லாம் கூறுகட்டி விமரிசையாக திறனாய்வாளர்கள் விமர்சித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே அவர்உண்மையான கலைஆர்வத்துடன் ,அனுபூதியுடன் ஓவியக்கலையிலும்(painting) தன் செய்த்திறனை காட்டிக்கொகொண்டிருந்தார். எனவே,கலைஞன் தன் கலைஆர்வத்தை சமனப்படுத்த,வெளிப்பிரகடனம் செய்ய,மற்றவர்களின் முத்திரைகளைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல்- அனால் ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்களல்லவா-a rolling stone gathers no mass என்று,அப்படிஏனோதானோ என்றில்லாமல் செய்வதை திருந்தச் செய் என்ற முதுமொழிக்கேற்ப தன் முழு சித்தத்தையும் சீரிய முறையில் ஒருமுகப்படுத்தி-அது ஐந்து வரி கவிதையாக இருக்கலாம்,ஆயிர பக்க நாவலாக இருக்கலாம் செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பதுதான் சிலாக்கியமானது.”
நீல பத்மநாபன்

31-3-2011-ல் திருவனந்தபுரம் பாரத்பவன் நிகழ்த்திய தேசீய ஒருமப்பாடு கருத்தரங்கில் எழுத்தனுபவங்கள்
என்றஎழுத்தாளர் பட்டறை துவக்க உரையிலிருந்து.

நீல பத்மநாபன் கவிதைகள் கர்ணாடக இசையில்

2011-03-16T03:06:00.000-07:00

நீல பத்மநாபன் கவிதைகள்.………………. ராகம்

1) தூக் கம் ....... .(1966)........................... .நாட்டை
2) நெருப்புக்குச்சி (1967) கானடா
3)நிலை .............. (1967)................................ .ரஞ்சினி
4)? .. ............... (1967)............................... .மோகனம்
5)விமோசனம்.... (1973)............................... . ஹம்சநாதம்
6) )பூதக்கண்ணாடி.....(1993).................. அட்டனா
7) அபகரணம்.......... .(1973)............................ கல்யாணி
8) பக்கம்....... (1973)...................................கானடா
9) தேரோடும் வீதி....(1987)................... ஹமீர்கல்யாண
10) செக்போஸ்டுகள் (1973)................... சாமா
11)இறைஞ்சல்................(1993)..................... நாத நாம க்ரியா

1) தூக்கம்

ஜனனியின் கருப்பையில்
மார்ப்பின் கதகதப்பில்
கயிறு நுனி தூளியில்
கிரீச்சிடும் தொட்டிலில்
தந்தையின் அரவணைப்பில்
கோரைப்புல் பாயில்
சூரலிழைக் கட்டிலில்
எதிர்பாலின் கிளுகிளுப்பில்
வெல்வெட் மெத்தையில்
சேய்களின் ஸ்பரிசத்தில்
கோரைப்புல் பாயில்
கட்டாந்தரையில்
நா லு
பே ர்
தோள் தாங்கும்
பச்சை மூங்கில் பாடையில்
இடுகாட்டு வரட்டியில்
உய்விக்கும் நெருப்பில்
ஆறடி மண்ணில்
அந்தரீஷ வெளியில்

2) நெருப்புக்குச்சி

உருண்ட முனையில்
கந்தகச் செழுமை
குருதிச் செம்மை
பரந்த பரப்பில்
ரஸாயனக் கலவை
சிமிழின் சீற்றம்
அழுத்தி ஆழ்கையில்
அழிக்கும் செந்தீ
ஆக்கும் வெண் தீ
எரிந்து அடங்கையில்
புகையிழை
கரித்துகள்கள்
நூலிழை ் உயிர் லட்சங்கள்

3)நிலை

எழுத்தாணி மழுங்கியும்
சளைக்கவில்லை
எழுதாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை
எழுதிய எழுத்துக்கோ
கணக்குமில்லை
எழுதாது அணைந்தவை
கொஞ்சமில்லை
சுவடியைத் தூக்கி நான்
அலையவில்லை
சுருள் நிமிர்த்திப் பார்க்கவோ
நாதியில்லை

4) ?

பிறவிக்கு நன்றி
பெற்றோருக்கு
வளர்ச்சிக்கு நன்றி
அவர்களுக்கே
கல்விக்கு நன்றி
ஆசானுக்கு
கலவிக்கு நன்றி
மனைவிக்கு
பதவிக்கு நன்றி
அரசுக்கு
பாசத்திற்கு நன்றி
உடன்பிறப்புக்கு
நட்புக்கு நன்றி
நண்பனுக்கு
அருளுக்கு நன்றி
இறைவனுக்கு
கொள்ளிக்கு நன்றி
குழந்தைக்கு
மிருத்துயூவுக்கு நன்றி
?

5) விமோசனம்

எழுதப்படாதிருந்தால்
களங்கப்படாதிருக்கும்
ஏடே
பாடப்படாதிருந்தால்
சேதப்படாதிருக்கும்
பாட்டே
உனக்கும்
எனக்கும்
இந்த ஜென்மத்தில்
விமோசனம்
உண்டா

6) பூதக்கண்ணாடி

ஊரை
உலகை
பூதக்கண்ணாடியில்
பார்த்தோம்
களித்தோம்
கண்ணாடி
பின் திருப்பியதும்
சுய முகங்களைக்
கண்டோம்
அப்பப்பா...
களிப்பெல்லாம்
போச்சு
கொந்தளிப்பு
கொதிப்பு
குதிப்பு
வெட்கம்
மட்டும்?

7) அபகரணம்

காத்திருந்தேன்
கள் மொந்தையுடன்
தேன் சுளையுடன்
நீ வந்தாய்
கள்ளையும்
தேனையும்
தந்து
ஆத்மாவை
அபகரித்துக்கொண்டாய்
பறிபோன ஆத்மாவை
நினைக்கவோ
நேரமின்றி
கள்ளிலும்
தேனிலும்
கரைந்துருகிப்போனேன்
கள் கசக்கையில்
தேன் புளிக்கையில்
ஆத்மாவைத் தேடினால்
கிடைக்குமோ
தெரியல்லே

8) பக்கம்

படிக்கப்
படிக்க
பக்கங்கள்
தீரவில்லை
படிப்பதை
நிறுத்தியதும்
பக்கங்கள்
தீர்ந்தன

9) தேரோடும் வீதி

இணைந்தவர்கள் கூட்டல்களாகி
கழந்தவர்கள் கழித்தல்களாகி
வாழ்க்கைப் பயணம்
தொடர்கையில்
கிரவுஞ்சப் பட்சியின்
விரக கீதமாய்
சிறகடித்து ஒலிசெய்யும்
நெஞ்சத்தடம்
சொல் ஏர்கள்
தாறுமாறாய்
உழுது மறித்திட
குருதித் துளிகள் தெறித்திடும்
யுத்தக்க்ளம்
அண்டம் கிடுங்கிட
ஆனந்த நர்த்தனம் ஆடிட
அகந்தை அசூயை
கோப தாபப்
புகழ்ப் பேராசைகளின்
கூர் முனைகள்
நசுங்கிச் சிதறிட
அஞ்ஞான இருளகற்றும்
மெய்ஞானப் பேரொளி
அஷ்ட திக் முகங்களில்
பூசிச் சிலிர்த்திட
ஆதித்த தேவனின்
காலத்தேர் சக்கிரங்கள்
நித்தம் நித்தம்
ஓடோடிக் கொண்டிருக்கும்
வீதியாம்
விதியதன் வீதி

10) செக்போஸ்டுகள்
ஊரில்லை வேரில்லை
மொழியில்லை வழியில்லை
மண்ணொன்றும்
உன்னை
மகனாய்க் கொள்ளவுமில்லை
பிறந்த பொன்னாட்டை
மூளியாக்கும்
செக்போஸ்டுகள்
வாயைத் திறக்காமல்
உனக்குள்ளே
கூனிக்குறுகி
சுய இரக்கச் சிந்தையில்
மறுகிப்போய்
நான் என்ற கல்லறையில்
அகம் என்ற சிலுவையில்
அடங்கிடும்
யக்ஞத்திலும்
தோற்றுப் போய்
புகலிடம் கிடைக்காது
ஆடி நடக்கும்
பாபாத்மா நீ

11) இறைஞ்சல்

குரல் நன்றாயிருக்கையில்
பாட்டை நிறுத்திவிடு
விரலுக்கு வீக்கம் வரும்முன்
வீணையை விற்றுவிடு
பரல்கள் சிதறும் முன்
சதங்கையை அவிழ்த்துவிடு
படுக்கையில் விழும்முன்
பாடையில் ஏற்றிவிடு

Recited by Sri Ramachandran in All India Radio, Thiruvananthapuram (broadcast in 1993)

கவியோகி

2011-01-23T09:12:00.000-08:00

கவியோகி

சின்ன விஷயங்களுக்கெல்லாம்
அமிதமாய் உணர்ச்சிகளை
விரையம் செய்வதைக் கண்டு
கவிதை எழுதத்தூண்டினார்
எழுத்தை ஆள்கிறவர்
கவிதைகள் எழுத எழுத
உணர்வுகள் உணர்ச்சிகள்
மேலும் கூர்மைபெற்றன
முறுக்கேறின
உக்கிரம் கொண்டன
உணர்ச்சிகளின் உளறல்கள்
என்றுரைத்து
யோகத்தில் சித்தத்தைச்செலுத்த
பணித்தார் யோகி
யோகத்தில் முழுக முழுக
உரம் பெற்ற ஆன்ம பலத்துடன்
உணர்வுகளும் ஊக்கம் பெற்றன
மிச்ச நாட்களின்
நகர்தலில்
முற்றிலும் சமனம் அடையா
உணர்ச்சிகள் உணர்தல்களின் கூட
சேர்ந்துகொண்ட
கவிதையும்
யோகமும்

நீல பத்மநாபன்

ஆத்மானந்தம்

2010-06-28T00:12:00.009-07:00

ஆத்மானந்தம்

அறிவாளிகளிடம்
அசடனாகவும்
அசடர்களிடம்
அறிவாளியாகவும்
மேலும் கீழும்
தத்தளிக்கும் மனமே
அறிவாளியிடம்
அறிவாளியாக
இயலாவிடிலும்
அசடனிடமும்
அசடனாகலாமல்லவா
மேலும் மேலும்
அறிவதால்
அகந்தையை அகற்று
ஆத்மானந்தம் கொள்வாய்

பேரானந்தம்

ஒரு வாசல்
அடைந்துவிட்டதென்று
ஓய்ந்துவிடாதே
உனக்குள்ளே
ஒளிந்திருக்கும்
ஒம்பது வாசல்கள்
ஒவ்வொன்றாய்
திறந்திட
முயற்சிச்செய்வாய்
பேரானந்தம்
பெருகிடக் காண்பாய்

போதும்

2010-06-28T00:12:00.008-07:00

போதும்

சரஸ்வதி நமஸ்துப்யம்
வரதே காமரூபிணி
வித்யாரம்பம் கரிஷ்யாமி
ஸித்திர் பவது மே சதா

அருள்ஜோதியே
இத்தனை நாள் வாழவிட்டாய்
எண்ணியவை எல்லாம்
அடைந்ததாய் ச்சொல்லவில்லை
ஆனால்
எண்ணாதவை
மனதுக்கு
இதம் அளிப்பவை
அல்லாதவை
தந்தருளியிருக்கிறாய்
இனியுமென்னை
எண்ணவிடாதே
ஆசைப்படத் தூண்டாதே
போதும் போதும்
என்ற நெஞ்சைத்
தந்து என்னை
ஏற்றுக்கொள்வாயாக

நீல பத்மநாபன்
விஜயதசமி(17-10-2010 ஞாயிறு)

தாத்தாவின் கட்டில்

2010-06-28T00:12:00.007-07:00

தாத்தாவின் கட்டில்

கொல்லையில் பலாமரத் தையொன்று
நட்டு ஆசையுடன் நீர் வார்த்து
தளிர் வருதா தண்டு வளருதா என்று
ஆர்வமுடன் வளர்த்தினாள் பாட்டி
ஆண்டாண்டு பள்ளிவிடுமுறைக்கு
பலாப்பழ ஆசை அலைமோத
பாட்டிவீடு வரும் பேரன்பேத்திகள் நாங்கள்
நெடுமால் திருவாய்
நெடுநெடுவென மேலே மேலே
வளர்ந்து உயரும் மரம்
கிளைபோடவில்லை
பூக்கவில்லை..காய்க்கவில்லை
ஆடிக்காற்றில் அடிபதறி
அய்யோவென்றுஒருநாள்
தலைசாய்ந்த கோரம்
விறகாக்க வந்தவர்களை விரட்டிவிட்டு
ஒட்டுமரப்பலகைப் பிய்ந்து
அவலட்சணமாய்க் கிடந்த கட்டிலில்
தலைச்சாய்த்த பலாமரத்தாய்த்தடியை
பலகைகளாக்கி பரப்பிமெருகு பண்ணி
அவர் சயனிக்கும் சூரல் இழைக்கட்டிலின்
பக்கவாட்டில் போட்டுக்கொண்டார் தாத்தா
பாட்டி,அம்மா,சித்தி,மாமா,மாமி யாரும்
அந்த கட்டிலின் பக்கம் போகவேயில்லை
பாவம், தாத்தா மட்டும் கிடக்கிறாரேயென்று
படுக்கச்சென்ற பேரன் பேத்திகள் எங்களையும்
வேண்டாம், உடம்பு வலிக்கும்,
தூக்கத்தில் கீழே விழுந்துடூவீங்க
-ஒரேயடியாய் தடுத்துவிட்டாள் பாட்டி
*
முற்றத்தில் கொணர்ந்து போட்டிருக்கும்
அந்தகட்டிலில் தாத்தாவின் வெற்றுடம்பு
தலையில் எண்ணைத் தேய்க்கிறார்கள்
குளிர்ந்த நீர்விட்டு குளிப்பாட்டுகிறார்கள்
பட்டையாய் திருநீறிட்டார்கள்
வாய்க்கரிசி போட்டார்கள்
சுற்றிவந்து மாரடித்து
ஒப்பாரி வைத்தார்கள்
நாங்களும் அழுதோம்
அன்றொருநாள் எங்களிடம் தாத்தா
‘எனக்கிந்த கட்டில் பயன்படும் ஒருநாள்’
என்று சொன்னது இதைத்தானா

நீல பத்மநாபன்

தலைமுறைகள் நாவல் பற்றி ஒரு வாசகர்

2010-06-28T00:12:00.002-07:00

தைலமுைறகள்
ஐயா,
“ஆண்டவேன... எம்ெபருமாேன... சிங்கவினாயகா...!” என்று விடியைல
வரேவற்கும் உண்ணாமைல ஆச்சியின் பக்திப் பிரவாகத்ேதாடு துவங்கும் இந்த
நாவைல நான் 1969 ஆம் ஆண்டு ஒரு மாணவனாக பள்ளி நூலகத்திேல
முதன் முதலாக படித்ேதன்.
இந்த 40 ஆண்டுகளிேல எத்தைன முைற படித்திருப்ேபன் என்று கணக்கு
ைவத்து ெகாள்ளவில்ைல.
என் ஊேனாடும் உணர்ேவாடும் கலந்து ேபான நாவல்; என் சுவாசகாற்ைற
ேபால என்ைன விட்டு பி􀂾ய மறுக்கிறது.
கைத நடக்கும் நாஞ்சில் 􀂪மிக்கு அருகான திருெநல்ேவலி நான் பிறந்த மண்
என்பதில் எனக்கு ஒரு மகிழ்ச்சி; ெபருைம; ஏன் கர்வெமன்ேற கூட
ெசால்ேவன்.
இந்த வட்டார ெமாழி, இங்கு வாழும் மக்களின் கைல, இலக்கிய பண்பாடுகள்,
மத, இன உணர்வுகள் அைனத்ைதயும் ஒன்று விடாமல் கைதக்குள்ேள
வார்த்ெதடுத்திருக்கிற பாங்ைக எப்படி பாராட்டுவெதன்ேற ெத􀂾யவில்ைல.
வாசகர்கைள ைக பிடித்து கைதக்குள்ேள நீங்கள் அைழத்து ெசல்லும் லாவகம்
தான் என்ேன!
ஆசி􀂾யர் கூற்றாகவும், கதாபத்திரங்களின் கூற்றாகவும் பவனி ெசய்யும் கைத,
என்ைன ஒரு ரம்மிய உலகுக்கு அைழத்துச் ெசல்வதும் அதேனாடு இையந்து
நான் நைட ேபாடுவதும் நிைனைவ விட்டு நீ ங்காத அனுபவங்கள்.
முழுக்க முழுக்க உங்களது கற்பைன என்ேற நீங்கள் ெசால்லியிருந்தாலும்,
இது கண்முன்ேன நடந்த ஒரு உண்ைமக்கைத என்ற உணர்ைவ
வாசகர்களுக்குள் ஏற்படுத்திவிட்டீர்கள். அது நாவல் தந்த தங்கள் ேநாக்கத்தின்
ெவற்றிைய உறுதிப்படுத்திவிட்டது.
ேகரள மாநில மின் வா􀂾யத்தின் கண்காணிப்பு ெபாறியாளராக இருக்கின்ற
ஒருவர், ெபாதுவாக ஆங்கில நாட்டம் அதிகமிருக்கிற ஒரு துைற சார்ந்த,
அதுவும் ெபாறியாளருக்கு இப்படிபட்ட கற்பைன திறனும் ெமாழி
பாண்டித்தியமுமா? என்று நான் வியக்காத நாட்கள் குைறவு.
தான் சார்ந்திருக்கிற இந்த சமுதாயத்ைத எந்த அளவிற்கு உற்று
ேநாக்கியிருந்தால் இப்படிப்பட்ட ஒரு கைத களத்ைத அைமத்திருக்க
முடியுெமன்று அந்த சிறிய வயதில், ஏன் இப்ேபாது கூட நான் எண்ணி
எண்ணி வியந்து ேபான(வ)துண்டு.
இந்த கைதயின் நாயகனான திரவியாய் என்ைன நான் கற்பைன ெசய்து
ெகாள்வது ஒரு சுகானுபவம்.
திரவியின் வாழ்க்ைக என் வாழ்க்ைகைய பிரதிபலிப்பதனால் இருக்கலாம்.
திரவி என்ற நாற்று வளர்ந்து விரு􀂊மாவதற்குள் சந்திக்கும் பிரச்சைனகள்
தான் எத்தைன? எத்தைன?
ஒரு நடுத்தர மனிதனின் வாழ்க்ைக ேபாராட்டங்கள் தான் எத்தைன?
எத்தைன?
மகிழ்ச்சி வானில் சிறகடித்த பிள்ைள பருவத்திலிருந்து, ெபாறுப்புகளும்,
கவைலகளும் ஆக்கிரமித்து ெகாள்கின்ற 53 வயதான இன்று வைர
என்னுடேனேய பயணம் ெசய்கின்ற நாவல்.
நிழெலன்று ெசால்ல மாட்ேடன்.
ஆதவனின் ஆதிக்கமில்லா காலங்களில் நிழல் கூட நம்ைம பி􀂾ந்து
ேபாகுெமன்பதால்.
தைலமுைறகளுடன் ஒரு ேபாதும் பி􀂾ைவ அனுமதிப்பதில்ைல.
இறுதி வைர என்னுடன் வரும்; வர ேவண்டும் என்று விரும்புகிேறன்.
ஏெனன்றால் தைலமுைறகள் என் கவைல தீர்க்கும் அருமருந்ெதன்பைத நான்
எப்ேபாேதா கண்டு ெகாண்டுவிட்ேடன்.
எப்ெபாெதல்லாம் மனம் சஞ்சலபடுகிறேதா; எப்ெபாெதல்லாம் மனம் பாரமாக
ேதான்றுகிறேதா அப்ேபாெதல்லாம் நான் அைடக்கலம் ேதடுவது
தைலமுைறகளுக்குள்ேள தான்.
அது என்ைன ஒரு ேபாதும் ஏமாற்றியதில்ைல; மனைத இலகுவாக்க
தவறியதில்ைல; தாலாட்ட மறுத்ததில்ைல.
என்ைன ெபாறுத்த வைர தைலமுைறகள் என் தாய்.
அறியா பருவத்தில் அன்ைனயின் மடி தந்த ஸ்ப􀂾சத்ைத, சுகத்ைத; பாசத்ைத
தைலமுைறகள் தருவதால் தைலமுைறகள் என் தாய்.
பைடப்பு இைற ெதாழிெலன்றால் தைலமுைறகைள பைடத்த உங்கைள நான்
இைறவனாகேவ காண்கின்ேறன்.
எவரும் ஆட்ேசபிக்க முடியாது; நீ விர் உட்பட.
சாதைனயாளர்கைள ெகௗரவிப்பதற்ெகன்ேற ேநாபல் ப􀂾சு.
ஆனால் அந்த ேநாபல் ப􀂾ைசேய ெகௗரவிக்க ேவண்டுெமன்று எண்ணிய
ேபாது தான் அது அன்ைன ெதரசாவிற்கு வழங்கப்பட்டெதன்று எங்ேகா
படித்தது நிைனவிற்கு வருகிறது.
அேத ேபால் சாஹித்திய விருைத தங்களுக்கு வழங்கி அது தன்ைன
ெகௗரவப்படுத்தி ெகாண்டுள்ளது என்று எண்ணுகிேறன்.
மூத்த பிள்ைள மூக்காண்டி ெசட்டியார் (கைத நிகழும் காலத்திற்கு முன்னேர
காலமான கதாபாத்திரம்)
உண்ணாமைல ஆச்சி
நாகரு பிள்ைள
நாகம்ைம
உண்ணாமைல அக்கா
தவஸி பிள்ைள அத்தான்
நாகு அக்கா
சிவனைணந்த ெபருமாள் பிள்ைள
திரவியம்
சாலம்
கூனாங்காணி பாட்டா
ெபாணமு ஆச்சி
அணஞ்சி பிள்ைள ஆச்சி
பிச்ச பிள்ைள மாமா
மாலு பிள்ைள மாமா
ஆண்டி பிள்ைள மாமா
ஐயாவு பிள்ைள மாமா
தாயி சித்தி
ேகாலப்ப சித்தப்பா
நீலா பிள்ைள சித்தி
ேகாராமி வாத்தியார்
பத்மனாபபுரம் பாட்டா
குத்தாலம்
அம்மச்சி
கிருஷ்ணன் குட்டி
சசி
அம்மணி குட்டி
பார்கவி
ெசல்லன் நாடார்
ஆஹா; ஆஹா; உயிேராடு கலந்து ேபான உறவுகள்.
இவற்றில் ஒரு கதாபாத்திரத்ைத கூட அதன் உறைவ நீக்கி நான் எண்ணி
பார்ப்பதில்ைல.
இவர்கள் அைனவருேம எனது உறவுகள் என்ேற நிைனக்கிேறன்.
உண்ைமயில், என் உறவில் இத்தைன மனிதர்கைள நான் நிைனவில்
ைவத்திருக்கிேறனா? என்று என்ைன நாேன வினவி பார்க்கிேறன்.
இல்ைல என்பேத பதிலாக அைமகிறது.
பால பருவத்திலிருந்து ‘ெப􀂾ய மனுஷி’யாகும் சாலம், நாகு அக்காவின்
திருமண ைவேபாகம்; உண்ணாமைல அக்காவின் சீமந்தம்; - இந்த
சமயத்திேல ெசய்யப்படும் சடங்குகள்; பின்பற்றப்படும் சாஸ்திரங்கள்,
சம்பிரதாயங்கள் - கணினியின் ஆதிக்கமும் ஆங்கில ேமாகமும் ேகாேலாய்ச்சி
ெகாண்டிருக்கும் இன்ைறய தைலமுைறயினருக்கான கால ெபட்டகம்; கருத்து
ேபைழ என்றால் மிைகயல்ல.
ெப􀂾ய மனுஷி இது உங்கள் ெசால்லாட்சி!
என்ன ஒரு கண்ணியமிக்க ெசால்லாட்சி!!
கூனாங்காணி பாட்டாவின் வாழ்க்ைக - ெநறி பிறழும் மனிதர்களுக்கான
சவுக்கடி
ெசவந்த ெபருமாள்கள் இன்றும் ெவவ்ேவறு ெபயர்களில்
உலவிக்ெகாண்டுதானிருக்கிறார்கள்.
சமுதாயத்தின் துயர் துைடக்க ஓேடாடி வரும் பாமர குத்தாலிங்கங்கள்
இன்றும் நம்மிைடேய இருக்கதான் ெசய்கிறார்கள்.
இலக்கியங்கேள இலக்கணங்களாகும் அதிசயம் எப்ேபாதாவது நிகழும் என்று
சான்ேறார்கள் ெசான்னதுண்டு; நம் இதிகாசங்கைளப் ேபால.
அவ்வ􀂾ைசயில் தைலமுைறகைளயும் நான் ேசர்த்துக்ெகாள்கிேறன்.
என்ைன சான்ேறானாக்கி ெகாள்ளவன்று.
தைலமுைறகள் ஒரு சமுதாயத்திற்கான இலக்கண வைரயைற என்பது
மட்டுேம என் கருத்திற்கு அடிப்பைட.
அன்ைன வயிற்றில் கருவானதிலிருந்து மண்ணில் சங்கமிக்கும் வைர
நானறிந்த இந்த சமுதாயத்தின் எந்த சம்பவங்கைளயும், சாஸ்திரங்கைளயும்,
சம்பிரதாயங்கைளயும் விட்டு விடாமல் எதுவும் பிசகாமல்; பிறழாமல் இப்படி
வடித்ெதடுக்க இயலாெதன்ேற எண்ணுகிேறன்.
ஒரு நூற்றாண்டு வாழ்ந்து கவனித்தால் கூட சாத்தியமில்ைல
சாமானியர்களுக்கு.
நீவிர் சாமானியர் அல்லேவ.
கற்பைன கலந்து, வரலாற்று பின்னணி ெகாண்டு, புராணங்கைள தழுவி,
சிந்தைனயும் ெமாழியும் வசப்படுகிற எவரும் புதினங்கைள பைடத்திட
இயலும்.
ஆனால் தைலமுைறகள்?
இைறயருளால் மட்டுேம சாத்தியம்.
அந்த வைகயில் தாங்கள் இைறயருள் ெபற்றவர்.
ஐயெமன்ன?
முடிந்த முடிவு.
சற்று முன் உங்கைள இைறவன் என்ேறன்; இப்ேபாது இைறயருள் ெபற்றவர்
என்கிேறன்.
எது ச􀂾?
இது ஒரு மயக்க நிைல ேபாலும்.
இைறயருளாளைர இைறவனாகேவ இந்து மதம் ஏற்று ெகாண்டுள்ளது.
அப்படியானால் என் எண்ணம் ச􀂾.
தைலமுைறகைள விமர்சனம் ெசய்வெதன்றால் எனக்கு ேபாதிய ெமாழித்திறன்
இல்ைல என்பதாலும், ஒருேவைள ேபாதிய ெமாழித்திறன் ெபற்றிருந்தால் கூட
அது தைலமுைறகளின் ப􀂾மாணத்ைத விஞ்சுெமன்பதாலும்
சிற்றறிவுக்குப்பட்டைத மட்டும் தந்திருக்கிேறன்.
ெசால் மற்றும் ெபாருட்குற்றங்கள் காணின் சிறு மதிேயனின் மடைமயாய்
கருதி ெபாறுத்தருள்க.
நான் இன்னாெரன்று இதுவைர ெசால்லவில்ைலயல்லவா?
இேதா நான்.
ெச. சண்முகேவல்ராஜா என்பது என் ெபயர்.
வயைத மட்டும் துவக்கத்திேலேய ெசால்லிவிட்ேடன்
தற்சமயம் வாசம் ெசய்யுமிடம் ெசன்ைன.
ஒரு கால் நூற்றாண்டு வங்கி அதிகா􀂾 பணிக்கு பின் விருப்ப ஓய்வு
ெபற்றவன்.
எனது ைக ேபசி எண்: 98840 90725; - மின்னஞ்சல்: raja28586@yahoo.co.in
விலாசம்: இலக்கம் 6/2 ஹில் டாப் அபார்ட்ெமன்ட், வடக்கு ராஜா ெதரு,
ஆலந்􀂣ர், ெசன்ைன 600016
ெசன்ைன உண்ைமயுள்ள அன்பன்,
02.08.2010 ெச.சண்முகேவல்ராஜா

noon time rain

2010-06-28T00:12:00.001-07:00

NOON TIME RAIN

By the forceful
small waterfalls
from the sunshade
light violet
kanakambara flowers
in the front courtyard
are cut down neck-less
mind is filled
with the mournful
darkness of the dusk

காமிரா கண்

2010-06-28T00:06:00.000-07:00

காமிரா கண்

முதுமையிலும் இனிமை காண
உறுப்புக்கள் ஒத்துழைக்காதிருந்தும்
வயதேறுவதை பொருட்ப்படுத்தாமல்
இளமை மிடுக்கை மனதில் மேயவிட்டு
வாழ முயன்றுகொண்டிருக்கையில்
குறிப்பிட்ட கோணங்களில்
அடிக்கடி படமெடுத்து
பத்திரிகைகளில் போட்டு
படுகிழமென்று பகிரங்கப்படுத்தும்
காமிராக்காரர்களுக்கு தெரிவிக்கவேண்டியது
நன்றியா எதிர்ச்சொல்லா

பள்ளிகொண்டபுரம் சினிமா-நீதிபதி தீர்ப்பு

2010-06-11T10:08:00.000-07:00

செய்தி
பள்ளிகொண்டபுரம் சினிமா பெயரிடும் பிரச்னை

நாவலாசிரியர் நீலபத்மநாபனின்
அனுமதி பெறவேண்டும்

திருவனந்தபுரம் மாவடட நீதிபதி தீர்ப்பு

திருவனந்தபுரம்,ஜூன் 10
பள்ளிகொண்டபுரம் என்ற சினிமா பெயரிடும்
வழக்கில் நாவலாசிரியர் நீலபத்மநாபனின்
அனுமதி பெறவேண்டும் என்று திருவனந்தபுரம்
மாவட்ட நீதிபதி கவுசர் தீர்ப்பு கூறினார்.
அனில்குமார் தயாரித்துவரும் புதிய தமிழ்
சினிமா ஒன்றுக்கு பள்ளிகொண்டபுரம் என்று
பெயரிட்டு விளம்பரப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.
இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து நாவலாசிரியர்
நீலபத்மநாப்ன் பள்ளிகொண்டபுரம் நான் எழுதிய
நாவலாகும், இந்தபெயரை சூட்டக்கூடாது என
வழக்கு தொடர்ந்தார்.
இந்த வழக்கு மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வந்தது.மாவட்ட 3-வது நீதிமன்ற
நீதிபதி கவுசர் கூறிய தீர்ப்பில் புதிய
சினிமாவிற்கு பள்ளிகொண்டபுரம் என்று
பெயரிடவோ நாவலின் ஒரு பகுதியை சினிமாவில்
சேர்ப்பதற்கோ நீலபத்மநாபனின் அனுமதி
பெறவேண்டும் என்று கூறினார். தினத்தந்திநாகர்கோவில் 10-6-2010 வியாழக்கிழமை

தலைமுறைகள் தாண்டிய பாட்டு

2010-04-15T03:52:00.000-07:00

தலைமுறைகள் தாண்டிய பாட்டு

பூவுடன் இணைந்த மணம் போல்
அழகுடன் கமழ்ந்த திறனால்
களபலியான தங்கம்மையே தாயம்மையே
அந்தப்புரம் அழைத்து
அறநெறி தவறிய
கொற்றவனின் கொடும் நீதியில்
குமுறிக் கொந்தளித்து
பிறவி அளித்த அன்னை மண்ணிலேயே
கன்னிகழியா கண்மணிகள் உம்மிருவரை
உயிருடன் கரைத்துவிட்டு
மலையும் மடுவும் தாண்டி
நதியும் கரையும் கடந்து
தெற்குத் தெற்கொரு தேசமாம்
பசுமைசூழ் வள்ளியாற்றங்கரை
இரணியல் வந்து
எங்களுடன் பயணித்த
சிங்க விநாயகரையும்
அவர் பார்வையிலேயே
ஒடுப்பறையில் நாகரம்மனையும்
நாகரம்மன் சன்னிதியில்
தங்கம்மை தாயம்மை
உம்மிருவரையும் குடிவைத்தோம்
கும்பிட்டோம
தலைமுறை தலைமுறைதாண்டிவந்து
பகைமறந்து மன்னித்து
பாரிடமெங்கணும்
மாதர்குல நீதிகள்
செழித்தோங்கிட
பொங்கலிட்டோம் குரவையிட்டோம்
வாழ்த்துறோம் வணங்குறோம

நீல பத்மநாபன்்

3 கவிதைகள்

2010-01-08T03:25:00.000-08:00

விஜய தசமி
சென்ற விஜயதசமி
கடல் கடந்த
சீதள பூமியில்
இன்று இங்கே
சொந்த வீட்டில்
பூஜையறையில்
யாருமில்லாத
தந்நதனிமை
முன்னால்
வாக்தேவதை
நீ
சுற்றி ஏனைய
தேவதைகள் தேவர்கள்
வெளியில் வீதியில்
வாகனங்களின் சந்தடியில்
உள்ளே மனப்பாதையில்
வாழ்வின் கசப்புக்களில்
வழுதிச்செல்லும் மனதை
பிடித்திழுத்து
உன் பாதசரணத்தில்
உன் வீணைநாதத்தில்
கரைத்திடும்
விடாமுயற்சி
வெற்றிபெற அருள்வாய்2006

பெயரினை நீக்கிய பிறகும்
செத்தபின் சிவலோகம் வைகுண்டம்
இல்லை நரகமோ போவது இருக்கட்டும்
விட்டுவந்த வெறுங்கூண்டை
கண்ணாடிப்பேழைக்குள்
காட்சிப்பொருளாக்கி
ஊரூராய் இழுத்துவந்து
விழாவெடுப்பதும்
கட்டையில் வெந்தபின்னர்
கலையங்களிலாக்கி
இங்குமங்கும் இறைப்பதும்
பத்திரப்படுத்துவதும்
அங்கிங்கில்லானபடி
எங்குமே நிறைந்திடும்
ஆத்மாவின்
சாந்திக்கா இல்லை
நினைப்பொழிக்கத்தானா 8-7-2009

ஹரி ஸ்ரீ கணபதாயே நமஹ
இன்னுமொரு விஜயதசமி
வாக் தேவதையே
உன் முன,
வாக்குகள் வந்தழுத்தி
திக்குமுக்காடித்திணறிப்
பரிதவித்த நாட்கள
பழங்கனவாய்
இன்று
வாக்குகள் வழுதிச்செல்லும்
சூன்யமான
வற்றிவரண்ட நெஞ்சமுடன்
வீற்றிருக்கிறேன்
எழுத்தாணி கையிலெடுத்து
உனை முன்நிறுத்தி
எண்ணும் எழுத்தும்
கற்பித்த
ஆதிநாளில்
ஆசான் மடியிலிருந்து
அவர் கைபிடித்து
புத்தரிசி பரப்பிய
தாம்பாளத்தில்
தங்கமோதிரத்தால்
கிறுக்கிய
அதே வரியை
கிறுக்குகிறேன்
ஓம் கணபதாயே நமஹ 28—9-2009

சப்ததி

2009-09-28T00:31:00.000-07:00

சப்ததி
மீண்டும் ஒருமுறை
உனை நாடி
வந்திருக்கின்றேன்
ஓர் கதைபோல்
எழுபது ஆண்டுகள்
ஆண்டுதோறும்
சித்திரை பூருருட்டாதியில்
உனை நாடி
வரத்துவங்கி
ஆண்டுகள் எத்தனையென்று
ஞாபகம் இல்லை
பயணமென்றாலே
வழக்கமான
பதட்டம்
பதைதைப்பு
ஆண்டாண்டு
நீண்டு
நீண்டு செல்லும்
உன் பக்தர் வரிசையை
கண்டு
நம் முறை
எப்போ வந்திடுமோ
என்ற ஏக்கம்
ஒரிருமுறை
உடம்பில்
நிகழ்ந்த உபாதைகளை
நினைந்து பயம்
இனி இந்த தேதி
இந்த நேரம்
என்று சுயமாய்
விதித்திடும்
கட்டாயங்களில்லை
நீ அழைத்தால்
எந்த நேரமும்
எங்கிருந்தும்
வரும்
வரம் தா
எங்கும்
என்றும்
நிறைந்தவனே
குருவாயூர்
அப்பனே

அகம

2009-09-26T03:55:00.000-07:00

அகம
நடந்தவைகளின்
நன்மைகளில்
உவகைகளில்
உற்சாகம் கொள்ளாது
அந்த நேரங்களில்
விட்டுபோனவைகளை
நினைந்து
ஆற்றாமை கொள்ளும்

பிந்தியவன்

2009-09-25T03:43:00.000-07:00

பிந்தியவன்

இருபதாண்டுபள்ளிச்சாலை
முப்பதாண்டுபணியிடம்
எழுபதை நெருங்கியும்
இடைவிடாஉபாசனை
வாக்தேவதையை.
முண்டியடிக்க முனையவில்லை
தெரியவில்லை?
மனமில்லை?
பின்னுக்கு
பின்னுக்கு
தள்ளப்பட்டு
கடைசிமுனையில்
வந்து நின்று
விழிமூடி
எண்சாண் கிடையாக
வீழ்ந்து
நமஸ்கரிக்கும் போதிலும்
முண்டியடித்து
முன்சென்று தொழுது
நட்டக் கண்ணை விலக்காமல்
பின்னால் நகர்ந்து நகர்ந்து
திரும்பி வருகிறவர்கள்
மேலே வந்து
விழுந்து
நசுக்க...

2009-09-08T03:13:00.000-07:00

Date:06/08/2009 URL: http://www.thehindu.com/thehindu/mp/2009/08/06/stories/2009080650480300.htm
--------------------------------------------------------------------------------
Back Metro Plus Bangalore Chennai Coimbatore Delhi Hyderabad Kochi Madurai Thiruvananthapuram

Tales for all times

Bilingual writer and poet Neela Padmanabhan’s works, though rooted in contemporary events, chronicle the decades gone by

Photo: S. Mahinsha

Master raconteur Neela Padmanabhan

It was five years ago that I first met Neela Padmanabhan. A poetry reading was in progress and in walked this tall, lean, man who looked serene, with his eyes radiating a down-to-earth charm. It was then – no thanks to one’s ignorance – that I learnt he was a prolific bilingual writer who had won over Tamil and Malayalam readers. And he lived right here, in the city.

In a writing career that has lasted more than four decades, Neela Padmanabhan has penned more than a dozen novels, short stories, essays and poems in two languages. Many of his works have been translated into several Indian languages, besides English; some into German and Russian as well. What is amazing is that Neela was not into full time writing for many years. He was an engineer at the Kerala State Electricity Board who served the public till he retired in 1993.

Sitting in the veranda of his house in Manacaud, surrounded by magazines and journals, it felt special to receive his hospitality and warmth as he spoke of things, mostly literary.

‘Pallikondapuram’

It was with ‘Thalaimuraikal’ (1968) – his first Tamil novel that spanned across three generations and translated into Malayalam, English and German – that Neela shot to fame. However, it is perhaps for ‘Pallikondapuram’ (1970) that readers in Kerala will remember him the most.

A modernist story that talks about the charming city of Thiruvananthapuram, the novel has been translated into almost all Indian languages. ‘The City Where God Sleeps’ recreates the city’s spiritual character, evoking its charming sights and smells through detailed and descriptive passages.

At the same time, Neela does not romanticise his themes. Rooted in contemporary events, his writings are great records of decades gone by. “A writer should present contemporary events. The provocation to write also springs from the present,” explains Neela.

The human condition has also proven to be equally inspiring or provoking. “Contradictions of human character is my preoccupation,” he says. Angst, frustration, poverty, reflection, helplessness all find their way into his heroes’ predicaments.

However, it would be unfair to classify Neela as an existential writer. He is not. Read his poems and short stories and you will see why. His verse sparkles with absolute humour, wit and satire. What appeals the most is his simple and straightforward style. “There is no need to complicate simple things,” he says. One couldn’t agree more.

As a translator, on the other hand, he takes utmost care not to let his own style influence the book. Translating the legendary Ayyappa Paniker’s verse into Tamil was a challenging exercise. “Translation should be able to do justice to the writer’s style to a certain extent,” says Neela. He did more than that and even won the Sahitya Akademi’s Translation Award in 2003.

A more recent accolade was the Sahitya Akademi award for his latest Tamil novel, ‘Ilai Udir Kaalam’ in 2007. The Akademi also published ‘Neela Padmanabhan – A Reader’ last year, acknowledging the writer’s rich contributions to Indian literature.

However, not one to rest on his laurels, Neela continues his literary pursuits with passion. To encourage new and young writers to develop their craft, he has set up a small fund that recognises talent and rewards it.

ANUPAMA RAJU

© Copyright 2000 - 2009 The Hindu

கோபியின் கொஞ்சல்

2009-07-19T02:59:00.000-07:00

கோபியின் கொஞ்சல்

கோபியர் கொஞ்சும் ரமணா
கோபால கிருஷ்ணா
உனை மீண்டும் அடைந்திட
ஆசை கொண்டு
பிறவிகள் பல
வேண்டிப் பெற்று
யுகாந்திரங்கள் பல
நீந்திக் கடந்து
கலியுகம் தாண்டியிந்த
கணினி யுகத்தில்
தனிப்பட்டுப் போன
தற்கால கோபியின்
குமுறல் இது

மானிடப் பிறவியின்
இடையறா இன்னல்களை
மறந்திட
ஆயர்பாடியில்
ஆடிக்களித்த
ஆனந்த நாட்களை
கனவதில் காண்கின்றேன்
கனிவுடன் கரைகின்றேன்
அந்த நாளும் வந்திடாதா என
ஆறாத பிரிவுத் துயரால்
வாடி வதங்கின்றேன்

உள்ளம் உருகிட
கண்ணீர் வடிந்திட
உனை நாடிய ராதையின்
விழிநீர் நீ
துடைக்கலையோ
செயலிழந்த பார்த்தனுக்கு
பாதை நீ காட்டலையோ
பிஞ்சு நாள் ஏழைத்தோழனை
கை கொடுத்து தூக்கலையோ
நாராயணீயம் பாடியவரின்
கொடும் நோய் அகற்றலையோ

கர்ம யோகத்தின்
கரடுமுரடான பாதைகள்
கடந்து
உற்றம் சுற்றம்
மாயையெனப் புரிந்து
புருஷாயிசின்
கடைக்கோடியில்
மீண்டும் உனை நாடி
வந்து நிற்கும்
இவன் முன்
ராதை முன் ரமணனாய்
அசுரர் முன் மோகினியாய்

இன்னுமொரு
ரமணியின் கோலம் கொண்டு
வந்திடலாகாதோ
நெஞ்சத்து சுமையெல்லாம்
கண்ணீராய் கரைந்துருக
உன் திருமடியில் தலை வைத்து
அழுது தணிந்திடும்
அருட்பேற்றை
தந்தருளும் பெரும் தயையை
வரி வழங்கிடலாகாதோ
என்னருமை ராதையின்
கிருஷ்ணா கார்முகில் கண்ணா

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

சீதாயணம்

2009-07-18T03:25:00.000-07:00

சீதாயணம்

மாயமான்களின்
கவர்ச்சி லீலைகளின்
பின்னால் செல்லும்
லௌகிக நெஞ்சங்கள்
கொண்டவன்
அவதார புருஷனாகலாம்
நாலும் தெரிந்த
புருஷோத்தமனாகலாம்
இருந்தும்
'மான் அன்று அது மாயமே'
என சோதரர் சொல்லுக்கு
'இவ்வாறு இருத்தல் இயலாதோ'
என தன் சித்தத்தை
குளிர்விக்க
மாயமான்களின்
வேட்டைக்கு
விரைந்து செல்ல
பதியை தூண்டிடும்
பத்தினிகோலங்கள்தான்
இன்றும்

மாயமான்களின்
கபட ஓலங்களின்
சூழ்ச்சிக்குறி அறியாது
வீண்பழிக்கு ஆளாக்கி
நலம்நாடிகளை விரட்டியடித்து
இலக்குவக் கோடுகளையும்
தாண்டி வந்து
யுத்த காண்டத்திற்கு
வழி வகுக்கும்
கோமாளாங்கிகள்

தாய்ப் பாசம்

2009-07-18T03:11:00.000-07:00

தாய்ப் பாசம்

புத்திர வாஞ்சை
அமிதமாகிவிட்டால்
கூனியின் சொல்தானா
தாரகை மந்திரம்
மூத்தவன்
அவதாரமாயினும்
வெறும்
சக்களத்தி மகன்
கொண்ட கணவன்
பார் புகழும்
நல்லரசனின்
நாடு நீங்கல் கூட
திரணமாய்
தோன்றிடுமோ

அறுபத்தியெட்டு

2009-07-18T02:48:00.000-07:00

அறுபத்தியெட்டு

பிஞ்சிலே பழமாகிவிட்டால்
காய்ப்பருவம் முழுமை பெறுமோ
பழப்பருவத்தில் விதைக்காய்
மண்ணுக்குள் கரையத்தானே
காலபைரவன் காட்டும் வழி
அவசிய அனாவசியங்களுக்காய்
அமிதமாய் விரையம் செய்த
உணர்ச்சிகளால்
பிஞ்சிலே மிஞ்சிவிட்ட
முதுமை 'கிழ'மை

காண்டீபம் கீழ்வைத்த
பார்த்தனுக்கு ஊட்டிய
எதிர்கொள்ளும் வலிமையின்
துளியிலும் துளியதை
உன் ஊரில் வந்து நிற்கும்
வயோதிகனுக்கும் தந்தருள
குருவான அப்பனே
உன் தாழைப் பணிகிறேன்

குற்ற சம்மதம்

2009-07-13T00:16:00.000-07:00

குற்ற சம்மதம்

கொலையொன்று செய்தேன்
பல நாட்களாய்
கதவு கட்டளை
புத்தகம்
படுக்கையறை
பேதமின்றி
கண்ணுக்குத் தெரியாது
ஓடிக்களித்தும்
கருவண்ணக் கழிவுகளை
மனம்போல் விதைத்தும்
பற்களின் பதிவுகளை
அழுத்தமாய் பதித்தும்
போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த
உனக்கு
கருணைக் கொலைக்குத் தந்த
மணம் கமழும் கேக்கை
ஆன்மாவில்
தேக்கி வைத்திருக்கிறாயா
என்னருமை மூஷிகனே
வரும் பிறவியில்
திருப்பித் தந்திட

முழுமையை நாடி

2009-07-08T00:30:00.000-07:00

முழுமையை நாடி

உள்ளுருகும்
பண்ணை செவிமடுத்து
மனம் நெகிழ்ந்து
இசைக்க நினைக்கையில்
படைப்புத் தினவின்
சிகரத்தின்
அற்புத உருவை
எழுத்தாணி வழி
வார்த்தையாய்
வடிக்கையில்
உலக மகா தத்துவங்களை
காலம் காலமாய்
கண்டெடுத்து
கடைந்தெடுத்து
ரத்தினச் சுருக்கமாய்
உரைத்திட
குரல்வளையில்
கொணர்கையில்
.............

மாறாட்டம்

2009-07-07T03:16:00.001-07:00

மாறாட்டம்

யாராரும் அறியாது
கடைசி வரிசையில்
கூட்டத்துடன் கூட்டமாய்
நின்று செல்ல வந்தவனை
கைப்பிடித்தழைத்து
மேடைக்கு
இட்டு வந்ததும்
உள்ளுக்குள்
ரீங்கரித்த
அதே கேள்வி
ஆள் மாறிப்போச்சோ

ஒரே பால் மணம்

2009-07-06T02:54:00.000-07:00

ஒரே பால் மணம்

இவ்வுலகில் வாழ்கையில்
பரஸ்பரம் குதறிக்கிழித்துக்
கொண்டிருந்தவர்கள்
சாவூர் சென்றதும்
ஒன்றாய் இணைந்தனர்
முறைப்படி
ஒரேபால் மணத்திற்கு
தடையுத்தரவு இல்லையாம்
அங்கே

வந்த சுவடு தெரியாமல்

2009-07-06T00:02:00.000-07:00

வந்த சுவடு தெரியாமல்

ஆர்ப்பரித்து வந்த
எதிர் காற்றினில்
அடிபதறாதிருக்க
அழுத்திக் காலூன்றிய
கட்டங்கள் கணங்கள்
இல்லையென்பதில்லை
இருப்பினும்
இப்போதெல்லாம்
வந்த சுவடு தெரியாமல்
போய்விடவே ஆசை

இலை உதிர் காலம்

2009-07-05T03:21:00.000-07:00

இலை உதிர் காலம்

பஞ்சு போன்ற கால் பதித்து
மெல்ல அணுகிடும்
சரத்கால கொழுந்துகள்
தளிர்த்திட
இதயமெனும்
இகலோக விருட்சத்தின்
இலைகள்
கருகிச் சருகாகி
உதிரச் செய்திடவும்
மீண்டும்
தளிரிட்டுத் தழைக்கவும்
செய்திடும்
விந்தைகள் வினைகள்
காலம்காலமாய்
களைக்காமல்
நிறுத்தாமல்
செய்துகொண்டிருக்கும்
நாயகனே
உன் பாதம்
சரண்

மிரட்டல்

2009-07-01T00:38:00.001-07:00

மிரட்டல்
கண்ணே
கோயில் பிரகாரங்களில்
புகை,பேசும்,வரைப்படங்களில்
நிஜ உருவில் கூட

தலையும்
முலையும்
யோனியும்
ஒன்றிணைந்திருக்கும்
அம்மணமும்
முழுவடிவில்
அழகுதான்
அதுக்காக
ஒவ்வொன்றாய்
முழுசாய்
மொண்னையாய்
தூக்கிக்காட்டி
மிரட்டலாமா

பிரம்மத்தை அடைந்திட

2009-06-30T00:11:00.000-07:00

பிரம்மத்தை அடைந்திட

ராகதுவேஷம்
பேதசிந்தை
அகற்ற
நசிகேதசின் கதையில்
சிரத்தை
செலுத்திச்
செலுத்தி
முயன்று
முயன்று
தோற்று
தோற்று
நாட்கள் நகர்ந்திட
திடுதிப்பென்றொரு நாள்
வருகை தந்து
காத்தருளினான்
கால பைரவன்

Poems in English

2009-05-10T00:20:00.000-07:00

BOOK
As I read and read these books
the pages grew apace
the book seems endless
The moment I stop reading
The book is out

CHECK POSTS
No place of birth
No language
That may be said
To be your mother-tongue
No style of life
That you may say
Is yours
No region
Claims you,
And the check Post
Despoils the charm
Of your native place
In silence
You writhe and shrink
In to your own self
You writhe in self pity
In the tomb of yourself
You bear
The cross that is
But your own self
And in this great renunciation
You wander on
Without any
Place of refuge
Such a sinner
You are.

MICROSCOPE
We view this world
And society
through the microscope
and we feel elated
but when we turn the
microscope and view ourselves
then all our joyousness
comes to a close
the mind is restless
our rage and

excitement cool down
Even then
the shame of it all
is not there
why?

PRAYER
Stop singing
When the voice is good
Before the finger is swollen
Sell the veena
Untie the anklet
Before its bells
Get scattered
Before I get bed-ridden
Place me on the bier.

பவளமல்லி

2008-10-03T03:26:00.001-07:00

நெடுநாள் வாடாது
வண்ணம் காட்டித்திகழும்
வாடாமல்லியாக வேண்டாம்
ஒருநாள் தட்பவெப்பம் கூட
தாக்குப்பிடிக்க வலுவின்றிப்
பொட்டென்று
பொசுங்கி உதிர்ந்தாலும்
அந்நாள் முழுதும்
மனம் நெகிழும் வாசம் தரும்
பகட்டில்லா
பவளமல்லியாகட்டும்
இந்த ஜன்மம்.

பக்கம்

2008-09-20T04:35:00.000-07:00

படிக்க படிக்க
பக்கங்கள்
வளர்ந்தன
படிப்பதை
நிறுத்தியதும்
பக்கங்கள்
தீர்ந்தன

TRANSLATING POETRY

2008-09-20T04:19:00.000-07:00

Neela Padmanabhan

All poets are translating their imaginations and mental feelings-emotional as well as intellectual to their languages through their own characteristic form of diction or style. Just as a translator translates a poem from one language to another, every poet transforms his akam(inner world) to puram(outer world) as poem in a broader sense. To quote Jean Paris:

“I do think that a poet is at first a translator, the translator of an unknown world to which he gives tangible form, a sensitive expression. But it is clear that if we cease to mistake the poem for the secret order it more or less translates successfully, the translator finds himself in a similar position, and becomes the co-creator of the work of art, as the artist is the co-creator of reality.”

Translation from one language to another means introducing the culture of a language to another. We know plenty of words that have minute meanings in one culture have no exact equivalent in another culture or language. Hence all the translations are imperfect in the larger sense, but it is somewhat a necessary evil, which cannot be avoided, in a pluralist society like India. The P.E.N. Manifesto on Translation (in May 1970) described the translators as “the lost children in an enchanted forest of literature” but insisted that it is through them that one gains an access to other cultures and indeed, “without the lost children we are all lost”. However, literary translation is a cultural communication bridging cultures and civilizations.

Translating poetry is always difficult and problematic. Problems in between South Indian (Dravida group) languages, North Indian and European languages are different and divergent. All Indian languages except Tamil (of course, due to age old historical, political and social reasons) have no aversion for Sanskrit, instead they have an affinity for it like English has for Greek and Hebrew. Not only scholars, but also most of the creative writers-poets in those languages are fondly using Sanskrit words without a feeling of strangeness even they don’t mind to sacrifice oral and dialects in their languages. But Tamils are opposite to this trend, even from the age of Kampan(9^th century, another version 12^th century) who recreated Valmiki’s Ramayana in to Tamil(Kampa Ramayanam, 885 AD) . Kampan changed the name of ‘ Lekshmanan ‘as ‘Ilakkuvan’, ‘Vibheeshanan’ as ‘Vipidanan’, ‘Suparnan’ as ‘Uvanan’, ‘Akalya’ as ‘Akalikai’ or Aalikai’etc. He translated even some names into pure Tamil, for eg ‘Swarna Varnan’ became ‘Chuvana Vannan’ and ‘Kanaka Meni’ ,’Yakgna Viroodhan’ became ‘Velvippakainjan’. In this context it may be noted that ancient Tamil grammar Tolkappiyam (3^rd century BC) allows such practices as “tharsamam”-means words from Sanskript used in Tamil without any change in sound and “tharpavam” means Sanskrit word with altered pronunciation current in Tamil.

So, when one comes to translate a Malayalam creative work especially poetry which is rich with Sanskrit words and idioms into Tamil he has to change that word and find out an equivalent pure word, by which poetic beauty of the piece may be affected. I shall point out an instance from the famous Malayalam poet Ayyappa Paniker’s poem Mrithu Pooja.

His Malayalam lines read:

He mandha gaamini

Hemantha yaamini

Ghana syama roopini

In these lines we can enjoy the sweet poetic diction in between words: also there is a word play. First line He, mandha gaamini means Oh, slow motion beauty. Second line Hamantha yaamini means midnight girl of spring season. If translated these lines into pure Tamil without the Sanskrit letter he Tamil lines read as:

Ye methu nadaiyaale

Vasantha kaala kaarikaiye

wherein the poetic beauty missed a lot.

Orature(the medium of expression and communication of folk and minority cultures), dialects, urban and rural slang etc are now finding place in poetry today. The plurality of Indian languages and our cultural ecosystem begin to comprehend these poems like our country’s vast diversity of habitants and plant and animal life. Discovering the most appropriate equivalents in the target language for the new and revealing poetry being written in India by the vast underclass in the above mentioned oral tongue is a challenge while translating from the source language.

Translating poetry from the classical texts is a daunting task as the ethnicity tends to get diluted. Evoking the atmosphere is particularly difficult to bring to the target language. For overcome this, a creative collaboration between the creator and the translator should be very strong as in the case of A.K.Ramanujan who translated into English ancient Sangam classics of Tamil such as Kurunthokai; medieval devotional lyrics in Tamil and Kannada, such as the poems of Nammalvar and the writings of Virasaivites of Kannada. As S.Krishnan puts it on A.K Ramanujan, “ ‘to translate is to carry across’, and not merely from one language to another, but from one mode of thinking to another.”

As regards the method or technicality of translating poetry there is difference of opinion whether word by word translation or simply bringing the content of the source language into the target language purely by the target language’s way of expression and standard style. Every creative writer including a poet has his own style or diction and way of expression. The craft of writing is different from poet to poet, though the content may be the same. If one simply transform fluently into another language by that target language’s standard diction and metre or rhythm of course it may be readable and appreciated as the translated poem can be read like an original work of that target language. But, a poet as a creator possesses his own diction and way of expression after a long period of efforts, experiences and experiments. How can a sincere translator neglect this unique individuality of a poet and his or her poem? Hence, to bring not only the content and dimensions of the poem, but also the individuality of that poet’s particular diction and craft from the source language to target language, word-by-word translation is preferable, according to some genuine translators cum creators.

On the whole, translation and creation cannot be compartmetalised as both are equally serious and significant. In one angle, translation is more difficult. In original writing poet has his/her freedom, ease and joy, but in translation, it is not so. Bringing the inner world of a poet to another language by translation is indeed a different kind of joy and thrill being experienced by the translator, but the translator should be more careful and faithful to the original poet since all the credit will go to the creator-the original poet and discredit to the translator usually.

2008-07-19T04:45:00.001-07:00

welcome.